| Ars Medicinae Anomalae SCP Foundation |
Praca oryginalna: AMA SCPF 2024.17.6.27:23-25 |
Przypadek niepełnej infekcji spirytologicznej - diagnostyka różnicowa z objawami psychotycznymi w przebiegu zespołu stresu pourazowego |
|
| Maria Anatol-Szynalik, Łukasz Rostocki, Paulina Kaliska Oddział Medycyny Anomalnej i Chorób Zakaźnych, Chroniona Strefa PL-22 |
Słowa kluczowe
Infekcje spirytologiczne, ISI podtypu mieszanego, zespół stresu pourazowego, urojenia oddziaływania
Streszczenie
Infekcje spirytologiczne to zróżnicowana pod względem obrazów klinicznych grupa chorób spowodowana inwazją bytu spektralnego na żywy organizm. W przytłaczającej większości przebiega z pełnym przejęciem zainfekowanego – wnikający do ciała byt spektralny przejmuje wszystkie jego funkcje i na drodze złożonych mechanizmów doprowadza do supresji świadomości. Jedynie w 2% przypadków obserwuje się tak zwane infekcje niepełne, charakteryzujące się niezdolnością bytu spektralnego do całkowitego przejęcia ciała i umysłu. W artykule przedstawiono przypadek pacjenta chorującego na niepełną infekcję spirytologiczną podtypu mieszanego z pełnym zachowaniem zdolności poznawczych i częściowym zachowaniem mowy, a także wypunktowano konieczność dokładnej diagnostyki różnicowej w celu uniknięcia fałszywej diagnozy zespołu stresu pourazowego.
Wstęp
Infekcje spirytologiczne to wspólny termin oznaczający wszystkie stany patologiczne spowodowane inwazją bytu spektralnego na żywy organizm. Stary termin – “opętanie” – nie jest już używany w profesjonalnej klasyfikacji spirytologicznej i medycznej, ze względu na stygmatyzujący wydźwięk utrudniający diagnostykę i leczenie pacjentów, a także przez nieadekwatność tej nazwy wobec skali zróżnicowania, zarówno pod kątem objawów, jak i etiopatogenezy, jaką prezentuje ta grupa chorób.
ㅤㅤPodstawowy podział opiera się na stopniu przejęcia kontroli nad żywicielem – pod tym względem wyróżniono1:
- Infekcje spirytologiczne pełne (CSI – z ang. complete spiritologic infection) – byt spektralny przejmuje całkowitą kontrolę nad organizmem żywiciela wraz z pełną supresją świadomości w mechanizmie rozprzęgania szlaku sygnalizacji duchowo-neurologicznej (SNSP-D). Jest to najczęstszy typ infekcji spirytologicznej – występuje aż w 98% przypadków.
- Infekcje spirytologiczne niepełne (ISI – z ang. incomplete spiritologic infection) – byt spektralny przejmuje częściową kontrolę nad organizmem żywiciela. To niejednorodna pod względem obrazu klinicznego grupa. Supresja świadomości występuje, objawiając się całkowicie, częściowo lub wcale, przebiega jednak w innym mechanizmie – inhibicji szlaku sygnalizacji duchowo-neurologicznej (SNSP-I), co ma istotne konsekwencje diagnostyczne, kliniczne i rokownicze. Typ ten stanowi ok. 2% stwierdzanych przypadków.
ㅤㅤPodział na 3 podstawowe podtypy dotyczy samych infekcji niepełnych. Kryterium są tu kierunki manifestacji objawów klinicznych. Wyodrębniono1:
- Infekcje spirytologiczne niepełne podtypu mieszanego – byt spektralny w ograniczonym stopniu przejmuje kontrolę nad funkcjonowaniem cielesnym, jak i umysłowym ofiary. Stanowi 65% przypadków ISI.
- Infekcje spirytologiczne niepełne podtypu psychicznego – byt spektralny w ograniczonym stopniu przejmuje kontrolę nad funkcjonowaniem umysłowym ofiary, zostawiając pełną kontrolę nad funkcjonowaniem cielesnym. Stanowi 30% przypadków ISI.
- Infekcje spirytologiczne niepełne podtypu fizycznego – byt spektralny w ograniczonym stopniu przejmuje kontrolę nad funkcjonowaniem cielesnym ofiary, zostawiając pełną kontrolę nad funkcjonowaniem umysłowym. Stanowi 5% przypadków ISI.
ㅤㅤCzynnikiem etiologicznym infekcji spirytologicznych, niezależnie od typu, są spiryty, stanowiące, według klasyfikacji prof. Banaszka, typ IV bytów spektralnych2. Przyczyny zróżnicowanej epidemiologii typów infekcji spirytologicznych nie zostały w pełni poznane1,3. Wiodąca aktualnie hipoteza opisuje tak zwany próg wejścia – punkt krytyczny wpływu na organizm ludzki, po którego przekroczeniu możliwa jest inwazja. Hipoteza progu wejścia wiąże prawdopodobieństwo przekroczenia punktu krytycznego z siłą bytu określoną skalą Barratta i wskazuje, że jeśli byt spektralny jest na tyle silny, by dokonać inwazji, to najprawdopodobniej jest też na tyle silny, by przejąć żywiciela całkowicie.4 Przyczyna zróżnicowanej epidemiologii podtypów ISI pozostaje nieznana i jest przedmiotem intensywnych badań interdyscyplinarnych łączących specjalistów medycyny anomalnej, spektrologii i spirytologii.3
ㅤㅤMechanizm patogenetyczny odpowiadający za rozwój obrazu klinicznego infekcji spirytologicznych pozostaje w dużej mierze nieznany. Zidentyfikowano jednak dwa mechanizmy supresji świadomości, różniące się w zależności od typu choroby.5 SNSP-D wiąże się z całkowitym przerwaniem łączności między duszą a ośrodkowym układem nerwowym, co skutkować będzie ucieczką energii z układu zamiast spożytkowania jej do koordynacji duchowo-neurologicznej. Z kolei SNSP-I polega na blokowaniu (całkowitym lub niecałkowitym) poszczególnych, nieopisanych jeszcze elementów tego szlaku sygnałowego. Wydzielane przez duszę promieniowanie Akiva będzie więc pochłaniane przez blokadę.5 Z tego powodu to wzrost lub spadek emisji promieniowania Akiva przez chorego o co najmniej 0,1 Div w stosunku do normy (0,2 - 0,7 Div)1 jest kryterium pozwalającym na postawienie ostatecznego rozpoznania CSI lub ISI.6 Podejrzewa się jednak, że supresja świadomości może być tylko efektem ubocznym tych mechanizmów, za czym przemawia brak oznak jej wystąpienia w niektórych przypadkach mechanizmu inhibicji.1,5 Dlatego to właśnie one są typowane jako potencjalne patomechanizmy rozwoju infekcji spirytologicznej, choć ich dokładny wpływ na cały proces nie został jeszcze poznany.1,5
ㅤㅤObraz kliniczny infekcji spirytologicznych jest różnorodny, i choć zależy przede wszystkim od typu i podtypu, nawet w ich obrębie nie można stwierdzić specyficznych, uniwersalnych wzorców przebiegu.1 Najłatwiejsze diagnostycznie są CSI oraz ISI podtypu mieszanego, ze względu na najprostszy do stwierdzenia całkowity lub częściowy stopień utraty kontroli ofiary nad ciałem.6 Najwięcej problemów wiąże się z rozpoznaniem ISI podtypów psychicznego i fizycznego, czego główną przyczyną jest trudność w różnicowaniu ich z niektórymi zaburzeniami neurologicznymi (podtyp psychiczny) i psychicznymi (podtyp fizyczny).6 Nawet ISI podtypu mieszanego może jednak, jeśli obraz kliniczny jest odpowiednio niespecyficzny, maskować się jako objawy jednej lub obu wymienionych wcześniej grup zaburzeń.1,6
ㅤㅤInfekcje spirytologiczne nieleczone mogą prowadzić do śmierci.1 Spośród najczęstszych przyczyn zgonu stwierdza się urazy w wyniku zachowań ryzykownych (82% zgonów), urazy w wyniku zachowań anomalnych (7% zgonów) i samobójstwo (4% zgonów).3 Śmierć w wyniku despirytyzacji, czyli całkowitego, nieodwracalnego odłączenia duszy od ciała, jest najrzadszą przyczyną zgonu opisywaną jedynie w 0,03% zejść śmiertelnych.3 W jej przypadku zgon należy stwierdzić z chwilą rozpoznania, nawet jeśli ciało żyje przez połączenie z bytem spektralnym.6 Rozwój medycyny anomalnej i opracowanie złożonej terapii przeciwspirytystycznej (CAST – z ang. complex anti-spiritistic therapy) umożliwiły redukcję śmiertelności infekcji spirytologicznych z 50% w 2010 roku do jedynie 12% w roku 2023.3,7 Mimo skutecznych metod leczenia, wciąż występują jednak powikłania, spośród których najczęstszymi są zespół stresu pourazowego (PTSD) (20% wyleczonych) oraz rozwój dysocjacyjnych zaburzeń tożsamości (5%).1,3,7
Przypadek
SG, mężczyzna lat 42, pracownik Departamentu Spirytologii, został przyjęty do sektora psychiatrycznego Chronionej Strefy PL-22 dnia 14 kwietnia 2024 roku z powodu wystąpienia objawów psychotycznych o nasileniu czyniącym go niezdolnym do pracy i uniemożliwiającym funkcjonowanie w społeczeństwie. Pacjent twierdził, że nie można mu ufać, ponieważ parafrazując: “jego myśli i ruchy sterowane są gdzieś z zewnątrz, przez co stanowi zagrożenie wycieku danych do nieautoryzowanych podmiotów”. Przyznał się, że z tego powodu chciał odizolować się od innych pracowników i własnej rodziny, choć “zmuszany był” do przebywania w ich towarzystwie.
ㅤㅤOpisywane przez pacjenta objawy pojawiły się 3 tygodnie przed przyjęciem. Na początku występowały okresowo, nasilając się w odstępach od 1 do 3 dni, by potem całkowicie ustępować. Stan ten trwał przez około 2 tygodnie. W ostatnim tygodniu przed przyjęciem objawy nie ustąpiły i odczuwane były przez chorego o wiele intensywniej niż wcześniej. Zasięgnął dodatkowych konsultacji psychologiczych w placówce, w której pracował, a po trzeciej wizycie skierowany został przez pracującego tam psychiatrę do Chronionej Strefy PL-22.
ㅤㅤSG przed przyjęciem od 2 miesięcy uczestniczył w cotygodniowych sesjach psychoterapii w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej w związku z incydentem podczas wykonywania obowiązków służbowych. Według słów pacjenta, w trakcie prac archeologicznych przy zakopanych ruinach w południowej części województwa małopolskiego, SG i jego zespół uwidocznili zbiorową mogiłę, a także strukturę “przypominającą ołtarz ofiarny”. Tej samej nocy cały zespół śnił o “niemożliwych kształtach i zamkniętej w nich, świetlnej sylwetce o sześciu ramionach”. Z chwilą przebudzenia wszyscy członkowie ekspedycji zaczęli wykazywać wobec siebie narastające postawy agresywne.
ㅤㅤPo około 6 godzinach doszło do pierwszego zabójstwa – odnaleziono ciało ułożone na ołtarzu i konsumującego je innego członka ekspedycji. Wykryty, wrzucił je do zbiorowej mogiły. Został zabity przez jednego z pracowników w samoobronie, co pociągnęło za sobą falę agresji i przemocy, skutkującej kolejnymi 3 zabójstwami i aktami kanibalizmu. SG twierdził, że nie pamięta zdarzeń między eskalacją napięć a odnalezieniem go przez skierowaną tam jednostkę MFO, dopytany odpowiadał jedynie “krew na moich rękach”. Z dokumentacji medycznej przekazanej Chronionej Strefie PL-22 wynika, że sny analogiczne do tych, które wystąpiły podczas ekspedycji, nękają pacjenta regularnie od dnia powrotu i skutkują napadami lęku po przebudzeniu.
ㅤㅤNa podstawie wywiadu i prezentowanych objawów postawiono wstępną diagnozę zespołu stresu pourazowego. Wskazano występowanie objawów psychotycznych w postaci urojeń oddziaływania jako główną manifestację kliniczną zaburzenia. Pacjenta przyjęto na oddział i objęto stałym nadzorem. Poddano go psychoterapii indywidualnej w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej, a także wdrożono farmakoterapię sertraliną w dawce dobowej 50 mg oraz kwetiapiną w dawce dobowej 100 mg. W wyniku braku postępów terapii najpierw zwiększono dawki leków, a następnie zmieniono lek przeciwpsychotyczny na arypiprazol, zaczynając od dawki dobowej 2 mg.
ㅤㅤBrak poprawy mimo wdrożonego leczenia poskutkował stopniowym odstawieniem leków i rozszerzeniem diagnostyki. Ze względu na czynniki ryzyka obecne w wywiadzie, wykonano pomiary za pomocą divinitometru, które powtórzono trzykrotnie:
- Pomiar I: 0,029 Div
- Pomiar II: 0,026 Div
- Pomiar III: 0,028 Div
- Średnia pomiarów: 0,027±0,005 Div
ㅤㅤWartość emisji promieniowania Akiva 0,173 Div poniżej normy pozwoliła na rozpoznanie ISI i przeniesienie chorego do sektora zabiegowo-rehabilitacyjnego. Badanie refleksometrem Sawickiego uwidoczniło znaczne obniżenie woli w ruchach kończyn i tułowia, a umiarkowane w ruchach głowy i szyi. Najmniejszy ubytek woli stwierdzono w aparacie głosowym. Wykonano także test dowolności myśli, w którym zaobserwowano znaczne obniżenie wyników z pełnym zachowaniem świadomości. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań postawiono ostateczną diagnozę infekcji spirytologicznej niepełnej podtypu mieszanego. Wdrożono terapię CAST. Badanie divinitometrem wykonane po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia wykazało znaczący wzrost emisji promieniowania Akiva. Średnia pomiarów wynosiła 0,342 Div, dzięki czemu SG uznano za wolnego od infekcji spirytologicznej.
ㅤㅤPrezentowane przez chorego objawy nie uległy jednak remisji. Utrzymywały się w takim samym natężeniu jak w chwili przyjęcia, sprawiając, że SG był sceptyczny co do wyników zastosowanego leczenia. Na jego wyraźną prośbę ponowiono badanie divinitometrem, uzyskując średni wynik 0,378 Div. Pacjenta skierowano z powrotem do sektora psychiatrycznego, stawiając rozpoznanie zespołu stresu pourazowego. Wdrożono psychoterapię indywidualną w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej oraz wrócono do farmakoterapii sertraliną w dawce dobowej 50 mg i kwetiapiną w dawce dobowej 100 mg. Z racji na brak zadowalających efektów wobec objawów psychotycznych, zmieniono kwetiapinę na arypiprazol, zaczynając od dawki dobowej 2 mg. W kilku badaniach stwierdzono potrzebę zwiększenia dawki leku. Efekt terapeutyczny uzyskano po dawce dobowej arypiprazolu 10 mg.
ㅤㅤPacjent na dzień 6 czerwca 2024 pozostaje w Chronionej Strefie PL-22. Jeśli postępy w terapii się utrzymają, wypis planowany jest po zakończeniu psychoterapii indywidualnej. Ze względu na ryzyko pogorszenia stanu pacjenta w wyniku traumatycznych wspomnień związanych ze środowiskiem i przedmiotem jego pracy, został uznany za niezdolnego do pracy w Departamencie Spirytologii. Podczas rozmowy na ten temat z psychiatrą wyraził wolę podjęcia pracy w Departamencie Spektrologii. Na podstawie historii choroby zarekomendowano pracę badawczą w aspekcie teoretycznym i laboratoryjnym nad bytami spektralnymi klasy I i II według klasyfikacji prof. Banaszka, jako stanowisko niskiego ryzyka zaostrzenia objawów. Podjęto działania w celu rezerwacji wakatu, a badania mające na celu określenie zdolności do pracy na tym stanowisku planowane są na ostatni tydzień hospitalizacji.
Dyskusja
ISI podtypu mieszanego w większości przypadków nie stwarza problemów diagnostycznych.6 Ze względu na wielokierunkowe działanie w organizmie, podobnie jak przy CSI, wartość predykcyjna ujemna diagnostyki różnicowej jest bardzo wysoka (NPV=93%).3,6,8,9 Różnorodna prezentacja kliniczna, wliczając to zmienne nasilenie objawów i mnogość możliwych konfiguracji zaatakowanych funkcji, warunkuje jednak, że w rzadkich okolicznościach i ten podtyp ISI może maskować się pod innymi zaburzeniami.
ㅤㅤWedług algorytmów diagnostycznych stosowanych w medycynie anomalnej, w przypadku obrazu klinicznego podobnego do opisanego pacjenta, w pierwszej kolejności podejrzewa się zaburzenia psychiczne.8 Na podstawie wywiadu i prezentowanych objawów stawia się pierwszą diagnozę i wdraża empirycznie odpowiednie dla niej leczenie. Tylko w przypadku znacznych odchyleń od typowego przebiegu jednostki chorobowej stwierdzonej jako rozpoznanie wstępne diagnostykę poszerza się od razu, w tym w kierunku infekcji spirytologicznych, jeśli stwierdza się obecność czynników ryzyka:8,9
- Obecność chorego w miejscu o potwierdzonej obecności bytu spektralnego klasy IV przed wystąpieniem objawów;
- Obecność chorego w miejscu mordów rytualnych przed wystąpieniem objawów;
- Obecność chorego w miejscu określonym jako miejsce zbrodni przed wystąpieniem objawów;
- Uczestnictwo chorego w seansach spirytystycznych przed wystąpieniem objawów;
- Historia przechorowania infekcji spirytologicznej;
ㅤㅤJeśli obraz kliniczny jest typowy dla rozpoznania wstępnego, jak już wspomniano, wdraża się odpowiednie dla jednostki chorobowej leczenie. Dopiero przy braku poprawy stanu pacjenta mimo zastosowanych i zintensyfikowanych działań, odstępuje się od leczenia i poszerza diagnostykę o rzadsze patologie wiążące się z występowaniem tych objawów.8 Jeśli obecne są wymienione wyżej czynniki ryzyka, badania obejmują zastosowanie pomiaru emisji promieniowania Akiva divinitometrem w celu wykluczenia trwającej infekcji spirytologicznej. W praktyce klinicznej przyjęło się, że przy niespecyficznym spektrum objawów nie powinno się stawiać ISI jako rozpoznania wstępnego.9
ㅤㅤNa przykładzie SG widać, że w jednostkowych przypadkach to podejście do diagnostyki infekcji spirytologicznych, traktujące je jako rozpoznania “drugiego rzutu”, może opóźnić wdrożenie odpowiedniego leczenia. Wydawałoby się, i jest to przedmiotem dyskusji w środowisku medycyny anomalnej, że jest to błąd. Aktualny konsensus naukowy głosi jednak, że podejście to, paradoksalnie, minimalizuje ryzyko wystąpienia poważnych następstw.10 ISI w porównaniu z zaostrzeniem PTSD, z którym różnicowano je w przypadku SG, rozwija się powoli, podobne założenie przyjmuje się przy diagnostyce różnicowej ISI z innymi stanami ostrymi w psychiatrii. Opóźnienie leczenia przy podejrzeniu stanu ostrego w psychiatrii może skutkować tym, że pacjent zacznie stwarzać zagrożenie zarówno dla siebie, jak i dla swojego otoczenia.11 Natomiast w przypadku ISI pogłębienie objawów jest wolniejsze, stabilniejsze i w większości przypadków wykazuje efekt pułapowy.1
ㅤㅤRozważaną przez środowisko medyczne opcją jest wprowadzenie stosowania badania divinitometrem do podstawowych procedur diagnostycznych razem z wdrożeniem leczenia w kierunku rozpoznania wstępnego, co ma na celu zarówno zabezpieczenie pacjenta przed następstwami nieleczonych zaostrzeń zaburzeń psychicznych, jak i przyspieszenie ewentualnego rozpoznania infekcji spirytologicznej, jeśli ta jest obecna.12 Jednak ze względu na to, że infekcje spirytologiczne to stosunkowo rzadka jednostka chorobowa, a ISI typu mieszanego stanowi jedynie 1,3% wszystkich infekcji spirytologicznych (prezentacja kliniczna sprawiająca trudności kliniczne jest jeszcze rzadsza),3 wyniki badań prowadzonych w tym obszarze nie wskazują na znaczącą poprawę rozpoznawalności i rokowań.12,13
ㅤㅤW przypadku SG doszło do ciekawego, choć utrudniającego leczenie zjawiska. ISI typu mieszanego, występujące u chorego, miało obraz kliniczny łudząco podobny do zespołu stresu pourazowego, z tego też powodu rozpoznano je jako pierwsze. Kiedy wyleczono pierwotną przyczynę, objawy pozostały niezmienione. Ich źródło było jednak zupełnie inne – w wyniku przejścia infekcji spirytologicznej tym razem naprawdę rozwinęło się PTSD. Etiologia objawów przeszła więc z infekcyjnej w psychogenną, ograniczając zaufanie chorego do zastosowanej terapii. Sytuacja taka stwarza ryzyko zerwania relacji terapeutycznej przez chorego i rozwinięcia się niechęci do współpracy z personelem.1,8 Dlatego tak ważne jest, by kierując się empatycznym podejściem do pacjenta, nie zbagatelizować jego obaw i wykonać czynności, które udowodnią mu, że pierwotna przyczyna doświadczanych objawów rzeczywiście ustała.8
Piśmiennictwo
1. Gotawski J. i wsp.: Manifestacje kliniczne infekcji spirytologicznych - metaanaliza. AMA SCPF 2018.11.10.56:34-52
2. Addams D. i wsp.: Retrospekcja i analiza rozwoju spektrologii w latach 1944-2024. Obserwator 04/24
3. Shiley J. i wsp.: CSI and ISI epidemiology – still a lot to discover. AMA SCPF 2024.11.1.01:77-104
4. Carres M., Löeffler H., Mantari L.: Threshold hypothesis – an attempt at explaining CSI and ISI epidemiological differenses. AMA SCPF 2012.10.10.55:12-35
5. Brennar P., Anatol-Szynalik M.: Two different spirito-neurological mechanisms of consciousness supression – the key difference between CSI and ISI. AMA SCPF 2010.31.5.27:44-68
6. Gotawski J. i wsp.: Trudna sztuka diagnostyki w spirytologii klinicznej. AMA SCPF 2020.13.1.01:56-80
7. Brennar P. i wsp.: Complex Anti-Spiritistic Therapy – the breakthrough we've been looking for. AMA SCPF 2017.15.4.23:1-40
8. Kamiński P. i wsp.: Diagnostic algorythms in anomalous medicine – current procedures. Yearly report, 2023. – AMA SCPF 2024.11.1.01:1-40
9. Löeffler H. i wsp.: CSI and ISI – key diagnostic differences. Comprehensive analysis on how not to get lost as a clinicist. AMA SCPF 2012.29.5.28:65-85
10. Brennar P. i wsp.: The spiritological mess. How effective really are our procedures? What should we do? Metaanalysis. AMA SCPF 2023.02.8.34:78-90
11. Szymańska J. i wsp.: Nieprzewidywalność przebiegu stanów ostrych w psychiatrii występujących z przyczyn anomalnych. Obserwator 03/22
12. Mantari L. i wsp.: Changing our perspective. Proposal for a new diagnistic algorythm in differential diagnosis between mental conditions and ISI. The Observer 02/23
13. Rostocki Ł. i wsp.: Metaanaliza porównawcza obecnych i proponowanych algorytmów diagnostycznych w kierunku ISI. AMA SCPF 2024.11.1.01:87-120