SCP-039

Masz w ogóle pojęcie, jak duża część twojego krótkiego życia idzie na marne przez zaspokajanie podstawowych potrzeb biologicznych?

autorstwa Kothardarastrix

SCP-039

Poziom2

Klasa podmiotu:

euclid

Klasa drugorzędna:

none

Poziom zakłóceń:

vlam

Poziom ryzyka:

niski

link to memo

Specjalne Czynności Przechowawcze: Żywe instancje SCP-039 należy przechowywać w Komorze Obserwacji Dziczy 2B w Ośrodku 77. Wnętrze oraz zewnętrze KOD-2B musi być monitorowane przez 2 strażników przez cały czas. KOD-2B należy cotygodniowo poddawać inspekcji pod kątem sabotażu oraz kontrabandy.

Martwe instancje przechowywane są w chłodni. Dostęp do nich w celach badawczych może zostać udzielony na prośbę.

SCP-039-A jest [USUNIĘTO].

Samiec SCP-039.

Opis: SCP-039 składa się z dwudziestu trzech nosaczy sundajskich (Nasalis larvatus), które zostały poddane skrajnym zmianom anatomicznym. Zmiany te zostały podsumowane poniżej:

• Oczy usunięto. Oczodoły wypełniono nową tkanką kostną. Brak pozostałości powiek, lub brwi, jedynie gładka skóra.
• Skrajne zmiany w obrębie jamy ustnej. Otwór gębowy już nie występuje; brak pozostałości warg, jedynie gładka skóra. Żuchwa uległa całkowitemu zrośnięciu wzdłuż powierzchni stawowych w wyniku powstanie nowej tkanki kostnej. Zęby, język, dziąsła oraz podniebienie są nieobecne, zostały całkowicie zastąpione znaczną ilością tkanki tłuszczowej.
• Usunięcie układu pokarmowego. Przełyk, żołądek, pęcherzyk żółciowy, jelita oraz pęcherz moczowy zostały zastąpione przez formacje z tkanki tłuszczowej o zbliżonym kształcie i objętości. Otwór odbytowy uległ zasklepieniu w wyniku rozrostu nowych powłok skórnych, nie pozostawiając żadnych śladów po odbycie. Nie ustalono, w jaki sposób instancje SCP-039 pozyskują składniki odżywcze i wydalają produkty przemiany materii, lub w jaki sposób są w stanie przetrwać bez tych procesów.
• Wyostrzenie zmysłów słuchu, dotyku oraz węchu. Zarówno progi absolutne, jak i progi różnicowe są znacznie niższe w porównaniu do wartości typowych dla nieanomalnego gatunku. Ulepszenia te pozwalają instancjom SCP-039 na skuteczne poruszanie się pomimo całkowitego braku wzroku. Zaobserwowano, że osobniki postukują w obiekty podczas przemieszczania się w nieznanym otoczeniu; wysnuto hipotezę, iż zachowanie to stanowi formę prymitywnej echolokacji, jednak wymaga to jeszcze weryfikacji badawczej.
• Podwyższony poziom inteligencji. Instancje SCP-039 konsekwentnie uzyskują wyższe wyniki we wszystkich przeprowadzonych testach kognitywnych w porównaniu do ich nieanomalnych odpowiedników.

Instancje SCP-039 są zdolne do reprodukcji; w chwili sporządzania niniejszego dokumentu, od momentu zabezpieczenia na świat przyszło pięć nowych osobników SCP-039. Obiekty wykazują bardzo silną więź wewnątrzgatunkową, a noworodkami często opiekują się wszystkie zdolne do tego dorosłe osobniki. Nowe instancje rodzą się z takimi samymi anomaliami anatomicznymi jak ich rodzice. Pomimo tego, przeprowadzone testy nie wykazały żadnych rozbieżności genetycznych między instancjami SCP-039 a gatunkiem nieanomalnym.

SCP-039 komunikują się za pomocą dotyku oraz złożonych serii nosowych wokalizacji, z których wiele nie zostało zaobserwowanych u nieanomalnych przedstawicieli Nasalis larvatus. Pierwsze instancje wykazują również szczątkowe zrozumienie mówionego języka angielskiego. Wiedza ta nie jest przekazywana noworodkom, jednak naturalnie przyswajają one pewien zasób języka poprzez kontakt z personelem Fundacji.

Instancje SCP-039 wykazały zdolność do obsługi narzędzi mechanicznych oraz wykonywania różnorodnych, złożonych zadań, związanych głównie z budową i konserwacją pojazdów samochodowych. Wiedza ta nie wydaje się być wrodzona, ponieważ nowo narodzone osobniki ich nie posiadają.

Dodatek SCP-039-1: Log Pozyskania

Instancje SCP-039 zostały pozyskane w 1998 roku, kiedy siły Fundacji dokonały nalotu na placówkę Laboratoriów Prometeusza zlokalizowaną około dwadzieścia pięć kilometrów na północ/północny zachód od ███████ w stanie Nevada. Odkryto, że placówka ta została opuszczona w nieokreślonym czasie przed upadkiem Prometeusza. Do wartych odnotowania zabezpieczonych obiektów należały:

• Dwa samochody porzucone na zewnętrznym parkingu.
• Trzeci samochód znajdujący się w ładowni, częściowo zdemontowany.
• Asortyment elektronarzędzi, części zamiennych, farb oraz innych przyrządów do konserwacji pojazdów.
• Asortyment weterynaryjnych środków znieczulających, narzędzi chirurgicznych oraz [USUNIĘTO], zlokalizowane w sali operacyjnej.
• Dwadzieścia małych klatek, przypuszczalnie przeznaczonych do przetrzymywania SCP-039. Wszystkie klatki były puste i częściowo zdemontowane, drzwiczki usunięto.
• Dwie większe klatki, również puste i zdemontowane, zawierające w środku sierść oraz odchody szympansów.
• Zamrożone szczątki poddanej sekcji instancji SCP-039, która oprócz typowych anomalii była pozbawiona nosa oraz przewodów nosowych.
• Szczątki trzech dorosłych mężczyzn, zidentyfikowanych na podstawie analizy uzębienia jako Alan ██████, Damien ██████ oraz Cole ████. Wszyscy trzej mężczyźni zginęli w wyniku rozległych urazów tępych, a na ich szczątkach znajdowały ślady się przed- i pośmiertnych ugryzień odpowiadające uzębieniu szympansów.
• Osobisty dziennik Cole'a ████ (zob. Dodatek 2).
• Osiemnaście instancji SCP-039.
• SCP-039-A.

Dodatek SCP-039-2: Osobisty dziennik Cole'a ████

Niektóre wpisy zdają się być notatkami z wczesnych etapów prototypowania SCP-039. Wpisy te zamieszczono poniżej, z pominięciem fragmentów niezwiązanych z SCP-039 dla zachowania zwięzłości.

Otwórz Dokument-039

Prawdopodobnie jest to niepotrzebne, skoro Damien pilnuje tych wszystkich naukowych bzdur, ale muszę coś robić. „Drogi pamiętniczku”, powinienem był wziąć więcej książek do czytania.

W placówce nie odnaleziono żadnych notatek naukowych.

Cóż, dostaliśmy dzisiaj małpy. Żeby było jasne, nie te małpy, które chcieliśmy – to są kurwa „nosacze”. Zapytałem tego całego Wehrnera, co sobie myślał, kiedy je załatwiał, a on tylko wzruszył ramionami i powiedział, że nie doprecyzowaliśmy, jakiego RODZAJU małp chcemy. Jaki dziwak słyszy „małpa” i myśli „ta, wezmę te grube z wielkimi nochalami”? Chcieliśmy makaki królewskie, tak jak dosłownie każdy inny ośrodek badawczy na tej planecie. Teraz musimy wszystko przerabiać dla dwudziestu małp, które są dwa razy większe niż się spodziewaliśmy, albo wsadzić je do klatek, które są za małe.

Zastanawiam się, skąd on je wytrzasnął, ale trochę boję się zapytać. Koleś mówi, że jest aktorem, ale nigdy o nim nie słyszałem. Z takim nazwiskiem może gra w niemieckich filmach czy coś. Nie wyobrażam sobie na boku ogarniać pszemyt [sic] egzotycznych zwierząt. Co za dziwak.

Wliczając zmarłą instancję, z placówki pozyskano łącznie tylko dziewiętnaście instancji SCP-039. Miejsce pobytu brakującej dwudziestej instancji jest nieznane. W 1999 roku dwudziesta instancja została odnaleziona w SCP-1328, zamieszkując opuszczony dom należący do „Trupy Czerwonych Aktorów”.

Małpy radzą sobie dobrze, przechodzą wszystkie testy o wiele lepiej niż wtedy, gdy widziały. Damien twierdzi, że to pewnie dlatego, że lepiej zapamiętują, ale ja wciąż uważam, że przynajmniej po części wynika to z braku rozpraszaczy. Wiem po sobie, że myśli mi się lepiej z zamkniętymi oczami.

Usunęliśmy dzisiaj nos jednej z małp, żeby zobaczyć, co się stanie. Myślałem, że po prostu się udusi, ale tak się nie stało. Najwyraźniej powietrze dociera teraz stamtąd, skąd jedzenie. Zastanawiam się, jak dużo moglibyśmy jeszcze usunąć. Skoro nie oddycha, to czy na pewno potrzebuje serca? To już chyba jedyny narząd wewnętrzny, jaki jej na tym etapie został. Usunięcie serca nie poprawi jednak w żaden sposób inteligencji, więc to nie miałoby sensu. Tak tylko się zastanawiam.

Ten bez nosa już się nie rusza. Na początku myśleliśmy, że nie żyje, dopóki nie sprawdziliśmy pulsu. Biedak musi mieć depresję. Pewnie też byłbym dość nieszczęśliwy, gdybym nie mógł zobaczyć żadnego ze swoich przyjaciół ani z nimi porozmawiać, a nadal słyszałbym ich wokół siebie. Jeśli wkrótce się nie ogarnie, będziemy musieli go pokroić i zobaczyć, co się stało. Zostawimy nosy reszcie, żeby to się więcej nie powtórzyło.

Zadzwoniłem do Wehrnera, zamówiłem kilka szympansów. Upewniłem się, że wie dokładnie, o jakim zwierzęciu mówię, żeby nie zjawił się z jakimś jebanym pawianem.

Przeprowadziliśmy dzisiaj sekcję tego bez nosa. Nie znaleźliśmy niczego ewidentnie dziwnego, mózg był wciąż nienaruszony i tak dalej. No cóż. Damien stwierdził, że problem może być specyficzny dla akurat tego gatunku, jako że nos jest bardzo ważny dla ich struktury społecznej. No nie wiem, jak to z tym jest, bo wydaje mi się, że cholerne oczy i usta też były całkiem ważne, ale nie będziemy mieli pewności, póki nie spróbujemy na innym gatunku.

Wehrner przywiózł nam dwa szympansy, obydwa to samce. Są większe niż się spodziewałem.

Skoro skończyliśmy już z nosaczami, to przekażemy je Alanowi. Spróbuje ich nauczyć paru sztuczek, żeby zaimponować potencjalnym sponsorom.

Alan mówi, że nosacze szybko się uczą. Wątpię w sens uczenia małp obsługi elektronarzędzi, ale Alan twierdzi, że nie wydają się już zainteresowane psotami – „małpimi figlami”, ha. To pewnie przez nasze zabiegi.

Tym razem postanowiliśmy zacząć od nosa, żeby sprawdzić, czy tamtej małpie naprawdę odbiło, bo nie mogła się komunikować, czy może poczytalność jest jakoś kurwa zależna od nosa, czy coś. Pewnie powinniśmy byli przetestować to na małpach, ale byliśmy zbyt zajęci próbami wykręcenia się od ich karmienia, żeby podejść do tego należycie naukowo. Szkoda, że nasz wniosek o dotację został odrzucony. Mielibyśmy wystarczająco pieniędzy na metodę prób i błędów i nie musielibyśmy polegać na jakimś aktorze w kwestii obiektów testowych.

Nie lubię tych szympansów. Nosacze były w porządku, bo tak śmiesznie wyglądają, ale szympansy jak na mój gust za bardzo przypominają włochatych ludzi. Kiedy na mnie patrzą, mam wrażenie, że naprawdę mnie widzą, jeśli to ma jakikolwiek sens. Nie pomaga fakt, że wiem, że są teraz mądrzejsze. Myślę, że one też mnie nie lubią. Nie mogę się doczekać, aż jutro zabierzemy im oczy.

Z innych wieści, Alanowi faktycznie udało się zmusić małpy do zmiany opon w jego samochodzie. Śmiesznie przy tym wyglądały, jak taki mały, futrzasty pit stop. To pewnie teraz najmądrzejsze małpy na planecie, a Alan twierdzi, że nadal się uczą.

Na tym etapie nosacze są w zasadzie geniuszami. Alan kazał im nawoskować samochód, wymienić olej i zrobić inne samochodowe rzeczy, na których się nie znam. Miejmy nadzieję, że to przekona ludzi na górze do ponownego rozpatrzenia dotacji dla nas, może dadzą nam to, czego potrzebujemy, aby przejść do eksperymentów na ludziach. Jeśli to nie wypali, może chociaż uda nam się sprzedać te małpy MC&D albo komuś innemu jako tańszą, uroczą alternatywę dla prawdziwych mechaników samochodowych.

Jeden z szympansów próbował mnie dzisiaj, kurwa, ugryźć. Nie wrócam tam, dopóki nie zabierzemy im pysków, jak na mnie, to te gnojki mogą zdechnąć z głodu. Damien da sobie z tym radę. Nadal nie chce im jeszcze usuwać pysków, bo to ostatnie kawałki ich twarzy i boi się, że spotka je to samo, co tamtą małpę bez nosa.

Dostałem dzisiaj telefon od Wehrnera. Powiedział, że ma dla nas jeszcze jedną małpę. Zapytałem go, o czym mówi, ale on tylko się zaśmiał. Stwierdził, że będzie tu jutro i się rozłączył. Czy on nie wie, że i tak już ledwo przędziemy? Nie mamy miejsca na kolejną cholerną małpę, o jedzeniu nie wspominając.

Dalsze informacje dotyczące SCP-039-A są zastrzeżone dla personelu z poziomem 3 lub wyższym.

Dodatek 039-3: Informacje dotyczące SCP-039-A

Wprowadź upoważnienie poziomu 3

Specjalne Czynności Przechowawcze: SCP-039-A jest przetrzymywany w standardowej celi przechowawczej dla humanoidów dostosowanej do jego ślepoty.

Opis: SCP-039-A to dorosły mężczyzna o imieniu Jacob ██████████. Poprzez ten sam proces, w wyniku którego powstały instancje SCP-039, oczy, nos, usta oraz powiązane z nimi układy narządów SCP-039-A zostały całkowicie usunięte. Obiekt doświadczył podobnego wzmocnienia inteligencji oraz pozostałych zmysłów, a także innych zmian o podłożu psychologicznym.

Poniższe fragmenty z osobistego dziennika Cole'a ████ odnoszą się do SCP-039-A.

To człowiek. Ta „małpa”, o której mówił Wehrner? To pieprzony człowiek, facet o imieniu Jake. Jakiś ćpun, którego zgarnął z ulicy; pewnie po prostu obiecał mu kupę prochów, żeby zwabić go do tego przerażającego czerwonego vana, którym jeździ Wehrner, a potem zrzucił go na nas.

Wiem, że naszym ostatecznym celem tutaj jest zwiększenie ludzkiej inteligencji, ale na tym etapie nie jesteśmy gotowi na eksperymenty na ludziach. Damien się nie zgadza, twierdzi, że to wielka szansa. Jeśli uda nam się stworzyć ludzki prototyp, to na pewno zatwierdzą nam dotacje, prawda? Ma rację, ale to nie zmienia faktu, że to zupełnie nowy poziom nielegalności, nie mówiąc już o niebezpieczeństwie. Nie jestem pewien, czy chcę to robić już teraz, na pewno nie bez zgody z góry.

JEBANY DAMIEN

Jake się dzisiaj obudził. Już się rusza i w ogóle. To trochę przerażające, jak szybko doszedł do siebie i jak spokojnie do tego wszystkiego podchodzi. Zgaduję, że wiedział, na co się pisze, ale można by pomyśleć, że facet będzie przynajmniej trochę zszokowany, gdy obudzi się bez twarzy.

Stało się coś dziwnego: Jake mówi, że nie ma już ciągu na narkotyki. Kiedy tu dotarł, miał przy sobie trochę kraku albo mety, czy nie wiem czego tam jeszcze, ale chce, żebyśmy się tego pozbyli. Według niego normalnie chciałby teraz działki, ale od operacji nie czuje takiej potrzeby. Nie wiem, w jaki sposób odjęcie mu twarzy wyleczyło jego uzależnienie – poprawia inteligencję, owszem, ale nie powinno tak zmieniać chemii mózgu. Damien jest tak samo zdezorientowany jak ja; siedzi po uszy w tej cholernie starej księdze, która w ogóle podsunęła mu ten szalony pomysł i próbuje to rozgryźć. Zaoferowałbym, że na nią spojrzę, ale nie znam łaciny.

W placówce nie odnaleziono żadnych ksiąg pasujących do tego opisu.

Jake chciał dzisiaj zobaczyć małpy, więc (wbrew zdrowemu rozsądkowi) zaprowadziliśmy go do Alana. Uczył je budowy silnika samochodowego – i wierzyć lub nie, odwalały kawał dobrej roboty – ale wyczuły, że w pomieszczeniu jest ktoś nowy. Zgaduję, że wyczuły jego zapach. Kilka z nich podeszło, a on kucnął, żeby je pogłaskać. Damien ostrzegł go, że małpy zazwyczaj nie są zbyt przyjazne, ale nie wydawało się to im przeszkadzać. Wyciągnęły łapy, żeby dotknąć jego twarzy, zaczęły głośno parskać. Wydawały się trochę podekscytowane, pewnie dlatego, że znalazły człowieka, który jest taki jak one. Całe to zdarzenie było naprawdę dziwne.

Teraz chce zobaczyć szympansy, ale odmówiłem. Nie możemy sobie pozwolić na to, by nasz jedyny ludzki obiekt testowy został rozszarpany na śmierć. Damien uważa jednak, że prawdopodobnie możemy usunąć im pyski, skoro Jake nie oszalał tak jak tamta małpa. Raczej zrobimy to jutro, chyba że z Jake'iem stanie się coś dziwnego.

Damien nie chce operować szympansów, dopóki nie poznają Jake'a. Twierdzi, że chce sprawdzić, czy będą wydawać jakieś nietypowe dźwięki. Nie wiem, czego się spodziewa, ale mówi, że po tym, jak wczoraj zachowywały się małpy, może warto to sprawdzić. Powiedziałem, że to wciąż zbyt niebezpieczne, ale Damien trochę się wkurzył i stwierdził, że szympansy są agresywne w stosunku do mnie tylko dlatego, że ich nie lubię. Powiedział, że nie muszę przychodzić, jeśli nie chcę, więc nie przyjdę. Mam nadzieję, że obrzucą go gównem.

Cóż, to jest przerażające. Damien przysięga, że Jake i szympansy faktycznie się KOMUNIKOWALI. Zrobiły to samo z dotykaniem twarzy, co małpy, a potem pohukiwały i w ogóle, a on kiwał głową, jakby rozumiał. Jake mówi, że nie wie, o czym Damien gada, a ja sam nie jestem pewien, co o tym myśleć – to brzmi szalenie, ale z drugiej strony zaufanie facetowi bez twarzy również. Zaczynam myśleć, że wkopaliśmy się tu po uszy. Wiedziałem, że z testami na ludziach powinniśmy byli poczekać na dotacje. Żałuję, że ten jebany Wehrner przywiózł nam tego kolesia.

A, jeszcze jedno. Alan kazał małpom przemalować swój samochód (zaczynam myśleć, że zrobił to tylko jako wymówkę, żeby za darmo podrasować sobie furę) i jedna z nich wymknęła się z kilkoma narzędziami. Trochę nam zajęło, zanim zauważyliśmy, że zniknęła, ale ja i Alan dość łatwo wytropiliśmy tego małego spryciarza, jak kręcił się na zewnątrz zagrody dla szympansów. Nie jestem pewien, gdzie zostawił narzędzia, ale poszukamy ich jutro.

Kiedy MFO Epsilon-6 wkroczyła do placówki, odkryła SCP-039-A mieszkającego w tym, co przypuszczalnie było jego kwaterą, dzielącego przestrzeń życiową z kilkoma instancjami SCP-039. Początkowe interakcje były utrudnione przez niezdolność SCP-039-A do mówienia, jednak po pomyślnym nawiązaniu komunikacji pisemnej, obiekt dobrowolnie oddał się w ręce personelu Fundacji.

Dodatek 039-4: Przesłuchania

Ponownie wprowadź upoważnienie poziomu 3

Poniżej znajduje się zapis przesłuchania SCP-039-A przeprowadzonego przez badacza Lee Roya Carlsona. Obiekt komunikował się wpisując odpowiedzi na urządzeniu przetwarzającym tekst na mowę.

<początek logu>

Naukowiec Carlson: Dzień dobry, SCP-039-A.

[SCP-039-A macha do Badacza Carlsona.]

Badacz Carlson: Jestem Badacz Lee Roy Carlson.

[SCP-039-A oferuje Badaczowi Carlsonowi uścisk dłoni, który ten odwzajemnia.]

Badacz Carlson: Chciałbym zadać ci kilka pytań na temat tego, co wydarzyło się w placówce Laboratoriów Prometeusza.

[SCP-039-A kiwa głową.]

Badacz Carlson: Po pierwsze, skąd znasz Wehrnera Gillespiego?

SCP-039-A: [wzrusza ramionami] Zgarnął mnie w Reno, podjechał do mnie na ulicy w czerwonym vanie i zapytał, czy chcę stać się człowiekiem. Zapytałem go, o czym on do cholery gada, a on mi powiedział, że gdzieś tam na pustyni są goście, którzy mogą mnie naprawić, sprawić, że już nigdy więcej nie będę potrzebował jedzenia ani wody, a do tego uczynią mnie mądrzejszym. Brzmiało to zbyt pięknie, żeby było prawdziwe, ale uznałem, że nie mam wiele do stracenia. Poza tym miał dragi. Więc wsiadłem z nim do tego upiornego vana, a on zabrał mnie do tamtego miejsca na pustyni.

Badacz Carlson: Wiesz o nim coś jeszcze?

[SCP-039-A kręci głową.]

SCP-039-A: Raczej nie odbyliśmy rozmowy od serca.

Badacz Carlson: Czy mówił, dlaczego jest zainteresowany tym projektem?

SCP-039-A: Nie. Powiedział tylko, że pomaga tym facetom z laboratorium szukać obiektów testowych.

Badacz Carlson: Rozumiem. Czy jest jeszcze coś, co o nim wiesz?

SCP-039-A: Mówił, że jest aktorem. Aha, no i van miał rejestracje z Florydy.

Badacz Carlson: Miałeś jakiś kontakt z Gillespim, odkąd przywiózł cię do placówki?

SCP-039-A: Nie.

Badacz Carlson: Jesteś pewien? Wydaje się, że w laboratorium brakuje kilku przedmiotów. I dwóch szympansów.

SCP-039-A: Jestem pewien. Szympansy odeszły same, po tym jak zabiły tych kolesi. Rozkminiły, jak otworzyć drzwi i uciekły na pustynię. Pewnie tam zginęły, w końcu nadal potrzebowały jedzenia i wody.

Badacz Carlson: W takim razie dlaczego ty nie opuściłeś placówki?

SCP-039-A: Hej, to że nie potrzebuję wody, nie znaczy, że nie mogę dostać udaru cieplnego. Nie musiałem się martwić o szukanie jedzenia, więc postanowiłem tam zostać. Uznałem, że w końcu ktoś mnie znajdzie. Szkoda, że to byliście wy.

Badacz Carlson: Hmm. Wiesz coś o jakichkolwiek księgach albo notatkach badawczych, które mogli mieć naukowcy, którzy na tobie operowali?

SCP-039-A: [kręci głową] Nie. Tak jak mówiłem, byłem tylko obiektem testowym.

Badacz Carlson: Interesujące. Skoro już przy tym jesteśmy, w jaki właściwie sposób szympansy uciekły ze swoich klatek?

SCP-039-A: [wzrusza ramionami] Pojęcia nie mam. Cole pewnie zapomniał zamknąć klatki czy coś.

Badacz Carlson: Hmm.

SCP-039-A: Nawet bystrzy ludzie popełniają błędy.

Badacz Carlson: Przypuszczam, że tak.

Notatka: Kłamie. Wnioskuję o zastosowanie chemicznych technik wzmocnionych przesłuchań. -Badacz Carlson

SCP-039-A: Nie wierzysz mi, prawda?

Badacz Carlson: To ja tu zadaję pytania.

SCP-039-A: Tak? Czy może zamierzasz po prostu tam siedzieć i pisać?

Badacz Carlson: Będę pisał tak długo, jak zechcę.

SCP-039-A: Więc w porządku, nie spiesz się. I tak nie mam dokąd pójść. Po prostu z powrotem zamkniecie mnie w mojej celi, kiedy skończymy, tak?

Badacz Carlson: Nie mylisz się.

[SCP-039-A zabiera ręce z klawiatury i odchyla się do tyłu, zakładając je za głowę. Badacz Carlson kończy pisać.]

Badacz Carlson: W porządku, SCP-039-A. Jeszcze tylko jedno pytanie.

SCP-039-A: Naprawdę lubisz mnie tak nazywać, co? Łatwiej ta zapomnieć, że jestem osobą.

Badacz Carlson: Jesteś w stanie komunikować się z małpami?

SCP-039-A: Co?

Badacz Carlson: Odzyskany przez nas dziennik wskazuje, że mogłeś być w stanie jakoś się z nimi komunikować, podobnie jak ze zmodyfikowanymi szympansami.

SCP-039-A: To musi być dziennik Cole'a. Wiecie, że z niego idiota, nie? Nie wspominając, że to fiut. Nie lubił mnie, ani szympansów.

Badacz Carlson: Chcesz powiedzieć, że nie potrafisz porozumiewać się z innymi instancjami SCP-039?

SCP-039-A: A ty potrafisz porozumiewać się ze swoim psem? To mądre zwierzęta.

Badacz Carlson: Tak, ale mogę mówić do swojego psa, a on może mnie zobaczyć. Ty i małpy nie potraficie zrobić żadnej z tych rzeczy.

[SCP-039-A waha się.]

SCP-039-A: Chciałbym teraz wrócić do swojej celi.

[SCP-039-A krzyżuje ręce na piersi.]

Badacz Carlson: To przesłuchanie jeszcze się nie skończyło.

[SCP-039-A nie odpowiada.]

Badacz Carlson: Nie zamierzasz współpracować, prawda?

[SCP-039-A kręci głową.]

Badacz Carlson: W porządku. Ale to jeszcze nie koniec.

<koniec logu>

Wniosek badacza Carlsona o przesłuchanie chemiczne oczekuje na zatwierdzenie przez Komitet ds. Etyki, ponieważ zmieniona fizjologia, metabolizm i psychika SCP-039-A sprawiają, że działanie preparatów mnezyjnych i podobnych leków na obiekt jest trudne do przewidzenia.

Poniżej znajduje się zapis drugiego przesłuchania SCP-039-A, przeprowadzonego przez Badacza Carlsona następnego dnia.

<początek logu>

Badacz Carlson: Witam ponownie, SCP-039-A.

[SCP-039-A nie odpowiada.]

Badacz Carlson: Chciałbym zadać ci kilka pytań na temat procedury usunięcia twojej twarzy.

[SCP-039-A powoli kiwa głową.]

Badacz Carlson: Po pierwsze, jak została ona przeprowadzona?

SCP-039-A: Co masz na myśli?

Badacz Carlson: Czy to była operacja chirurgiczna? Taum… to znaczy, magiczny rytuał? Zostałeś zmodyfikowany genetycznie?

SCP-039-A: [wzrusza ramionami] Nie zdradzili mi szczegółów, a podczas operacji byłem nieprzytomny.

Badacz Carlson: Nie pytałeś?

SCP-039-A: [kręci głową] I tak pewnie bym nie zrozumiał tych naukowych bzdur. Powiedzieli mi tylko, że dzięki temu będę mądrzejszy i nie będę musiał już jeść. I że oślepnę, ale poprawi mi się słuch, więc nie będzie tak źle.

Badacz Carlson: I zgodziłeś się?

SCP-039-A: [kiwa głową] Ty też byś się zgodził.

Badacz Carlson: Co skłania cię do takiego stwierdzenia?

[SCP-039-A przez chwilę się zastanawia.]

SCP-039-A: Tak pi razy oko, ile pieniędzy wydajesz co miesiąc na jedzenie? Zakupy, restauracje, wszystko.

Badacz Carlson: Ee, kilkaset dolców? Różnie bywa.

SCP-039-A: A teraz wyobraź sobie, że co miesiąc zostaje ci te kilkaset dolców. To daje kilka tysięcy rocznie. Co byś za to kupił? Coś, czego pragniesz, ale obecnie tego nie masz z powodu swojego budżetu.

Badacz Carlson: …ee, no, oszczędzałem na bilety na Metallicę.

SCP-039-A: Spoko. Pomyśl tylko, gdybyś nie musiał jeść, to zobaczyłbyś Metallicę.

Badacz Carlson: Cóż, tak, ale ja lubię jeść.

SCP-039-A: Naprawdę? Czy to po prostu twoja biologiczna potrzeba jedzenia oszukuje twój mózg, by czerpał przyjemność z czegoś, w kwestii czego i tak nie ma wyboru?

Badacz Carlson: Oczywiście, że lubię jeść! To znaczy, może nie zawsze, ale kiedy idę do wykwintnej restauracji czy coś, to tak.

SCP-039-A: No dobra. Ujmę to w ten sposób. Chcesz trochę schudnąć, prawda?

Badacz Carlson: Co? [Badacz Carlson spogląda w dół na swoje ciało.]

SCP-039-A: Tylko zgaduję. Większość z was, ludzi, tak ma.

Badacz Carlson: Nas, ludzi?

SCP-039-A: Ludzi, których stać na jedzenie. Zanim pozbyłem się twarzy, mogłem zjeść tylko wtedy, gdy poszedłem do schroniska dla bezdomnych albo wyłowiłem coś ze śmietnika. Ale wy macie odwrotny problem, prawda? Jecie za dużo.

Badacz Carlson: Cóż, tak przypuszczam.

SCP-039-A: A teraz wyobraź sobie, że nigdy nie musisz się o to martwić. Że nie musisz próbować – i ponosić w tym porażki – ćwiczyć samokontroli, gdy sięgasz po kolejny kawałek ciasta albo kolejne usmażone w głębokim tłuszczu cokolwiek. Ponieważ nie możesz jeść, ale ci to nie przeszkadza, bo i tak nie masz na to ochoty, a twoje ciało w naturalny sposób utrzyma teraz prawidłową wagę. Kurczę, zanim pozbyłem się twarzy, byłem chudy jak szczapa. A teraz spójrz na mnie!

Badacz Carlson: Ee, chyba jednak zostanę przy swojej diecie.

SCP-039-A: To co powiesz na to? Ile czasu dziennie spędzasz na jedzeniu?

Badacz Carlson: Słuchaj, chcę po prostu dowiedzieć się więcej o samej procedurze. To nie jest konieczne.

SCP-039-A: Chciałeś wiedzieć, dlaczego poszedłem na ochotnika, prawda? Próbuję ci to wyjaśnić. Czy może wcale nie chcesz wiedzieć?

Badacz Carlson: [wzdycha] Dobrze, kontynuuj.

SCP-039-A: Więc ile czasu spędzasz na jedzeniu?

Badacz Carlson: Nie wiem, może w sumie z godzinę?

SCP-039-A: A ile czasu spędzasz na gotowaniu? Kupowaniu jedzenia? Jeżdżeniu w tę i we wtę do sklepu, wnoszeniu zakupów, układaniu ich? Albo kiedy idziesz do restauracji, ile czasu marnujesz na decydowanie gdzie iść, jazdę na miejsce, czekanie na stolik, czekanie na złożenie zamówienia, czekanie na jedzenie, czekanie na rachunek. A potem, po jedzeniu, ile czasu każdego dnia spędzasz na sraniu? Ile z twojego życia marnuje się na siedzenie na kiblu, wycieranie własnego tyłka, wąchanie własnego gówna niczym zwierzę? Masz w ogóle pojęcie, jak duża część twojego krótkiego życia idzie na marne przez zaspokajanie podstawowych potrzeb biologicznych? Jak wielu rzeczy, które CHCESZ zrobić w swoim życiu, nigdy nie robisz, bo jesteś zbyt zajęty robieniem tego, co MUSISZ?

Badacz Carlson: [wzdycha] Rozumiem to, ale lubię moją twarz tam, gdzie jest.

[SCP-039-A powoli kręci głową.]

SCP-039-A: Cóż, może gdybyś był w mojej sytuacji, myślałbyś inaczej. Z mojej perspektywy twarz była niewielką ceną do zapłacenia. Zgaduję jednak, że teraz nie ma to znaczenia, skoro siedzę w pudle.

Badacz Carlson: Przykro mi z tego powodu, ale z pewnością rozumiesz, jakie zamieszanie wywołałby człowiek bez twarzy, gdybyśmy po prostu pozwolili ci włóczyć się po świecie.

[SCP-039-A waha się przez kilka sekund, z palcami zawieszonymi nad klawiaturą.]

SCP-039-A: Miałeś jeszcze jakieś inne pytania?

Badacz Carlson: Cóż, zastanawiamy się, czy doświadczyłeś jakichkolwiek innych zmian psychologicznych. Małpy wykazują znacznie wyższe zdolności poznawcze niż te niezmienione, i chcemy wiedzieć, czy ty doświadczyłeś czegoś podobnego.

SCP-039-A: Zdecydowanie! To jednak trochę bardziej skomplikowane niż bycie po prostu mądrzejszym.

Badacz Carlson: W jakim sensie?

SCP-039-A: Cóż, wszystko rozbija się o uwagę. Słyszę teraz lepiej, w związku z [SCP-039-A wskazuje na górną połowę swojej "twarzy".] Ale też lepiej słucham, jeśli to ma jakikolwiek sens, ponieważ nic mnie już nie rozprasza. Wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy, a ty pewnie też nie, i nie jestem pewien, czy ktokolwiek z twarzą jest w stanie, ale ludzie są ciągle rozproszeni. Myślisz o tysiącu różnych rzeczy, martwisz się o pracę, próbujesz wymyślić, co zjesz na obiad, gdzie będziesz spał, jak zdobędziesz kolejną działkę, czymkolwiek taka dla ciebie jest. Ale ja nie muszę się już z tym wszystkim użerać, więc potrafię uważać, kiedy słucham, NAPRAWDĘ uważać, i zapamiętywać to wszystko. A kiedy myślę, próbując rozwiązać problem matematyczny czy coś, potrafię się skoncentrować, NAPRAWDĘ skoncentrować. To jak różnica między byciem trzeźwym a pijanym.

Badacz Carlson: Skoro o tym mowa: ze znalezionych przez nas dokumentów wynika, że przed operacją byłeś uzależniony od narkotyków.

SCP-039-A: Ta, byłem ćpunem zanim zdjęli mi twarz. Ale od operacji nie ciągnęło mnie do tego ani trochę. Nawet nie miałem odwyku. Wyobrażam sobie, że to dla ciebie interesujące?

Badacz Carlson: Owszem, jest. Czy wiesz, dlaczego tak się dzieje?

SCP-039-A: Nie z naukowego punktu widzenia. Zdawało się, że Damien i reszta chłopaków się tego nie spodziewali. Ale ja wiem

[SCP-039-A robi krótką przerwę.]

SCP-039-A: Wewnętrznie? Duchowo? Ja to czuję. Jeśli ma to jakikolwiek sens.

Badacz Carlson: Czy możesz wyjaśnić to uczucie?

SCP-039-A: To naprawdę proste. To jak to, o czym mówiłem w kontekście jedzenia. Teraz, gdy nie mam twarzy i całej masy narządów, nie wiem dokładnie których, ale większości z nich, jestem od tego odcięty.

Badacz Carlson: Od czego?

SCP-039-A: Żądz. Podstawowych instynktów. Małpiego mózgu. Wcześniej moje ciało pragnęło różnych rzeczy. Jedzenia, wody, seksu, narkotyków, gorzały. Ledwo mogłem myśleć. NAPRAWDĘ myśleć, w sposób, w jaki robię to teraz. Ale to już przeszłość. Kiedy usunęli mi twarz, usunęli małpę. Teraz jestem tu tylko ja.

[SCP-039-A puka się w czoło.]

SCP-039-A: Tylko racjonalna istota ludzka w pełni panująca nad sobą.

<koniec logu>