– Sto lat, sto lat.
Nikt wyjęła swoją zapalniczkę, ale zamiast sięgnąć po papierosa, wyjęła świeczkę z plastikowego opakowania. Wcisnęła zapalony ogarek w ciasto.
– Niech żyje, żyje nam.
Powolnie śpiewała te zwrotki, żeby zdążyć umieścić wszystkie dwadzieścia sześć świeczek w lukrze, zanim skończy się piosenka. Raz czy dwa prawie zaczęła jej ciec ślinka. Minęło trzynaście lat, odkąd ostatni raz jadła tort lodowy. Podczas swoich misji jadała serniki, torty Red Velvet i te tradycyjne, ale nigdy nie było okazji na tort lodowy. W końcu to tort dla dzieci, a kiedy jesteś Nikim, nie jesteś dzieckiem.
– Sto lat, sto lat, niech żyje Nikt…
Nikt wzięła głęboki wdech i zdmuchnęła wszystkie świeczki. Pomyślała życzenie i pozwoliła sobie na mały uśmiech.
– Sama go całego opchniesz?
W wejściu do hotelowego pokoju Nikogo stał Mężczyzna w białym garniturze. Oparł się o framugę drzwi, zdecydowanie zbyt swobodnie, jak na intruza. W prawej dłoni trzymał dwie butelki piwa, a lewą bawił się wytrychem. Jego skórzane buty wydawały stukotały o ziemię.
– Mogłeś przynajmniej zapukać – odpowiedziała Nikt. – Chcesz trochę?
– Dobrze wiesz, że żadne z nas nie puka. Jaki smak?
– Mięta z płatkami czekolady.
– Podziękuję – Mężczyzna uniósł rękę.
– Nie umiesz się bawić.
– Ależ umiem – zaprotestował. – Przyniosłem gorzałę.
– Pewnie coś do niej dosypałeś.
– Myślisz, że zniżyłbym się do tego poziomu?
– W każdym razie nie piję. Piwo wydaje się być zbyt dojrzałe do mrożonego torciku – odpowiedziała Nikt zadowolona ze swojej abstynencji.
– Jak sobie chcesz.
Mężczyzna w białym garniturze otworzył piwo, a Nikt odkroiła kawałek ciasta. Zapomniała wziąć widelec, więc jadła je rękoma. Lody były zimne i klejące, ściekały po jej dłoniach, kapiąc na papierowy talerzyk. Ale było warto dla ich miętowego smaku. Smaku taniej mięty, ale takiego, który smakował jej dzieciństwem.
– Wiesz, że jak się nie uwiniesz na czas, to zjawią się tu gliny? Alarm w Cold Stone, czy skąd to zwinęłaś, jest całkiem głośny.
– Co ci do tego? Z tego, co pamiętam, to chyba wygodniej byłoby ci mieć mnie na oku pod kluczem.
– A co w tym niby dziwnego, że chcę, aby moja koleżanka miała udane urodziny? – zapytał Mężczyzna. Przemaszerował w stronę taniego fotela, zamykając za sobą drzwi. Oboje usłyszeli przenikliwy trzask, gdy Mężczyzna zapadł się w swoim siedzeniu.
– Nazwanie mnie koleżanką jest dziwnym opisem naszej relacji – odpowiedziała Nikt.
– Nie znalazłem lepszego określenia.
Przez chwilę obydwoje siedzieli w ciszy w pokoju hotelowym, każdy na swój sposób. Oboje spędzali dużo czasu w ciszy. Kiedy pracuje się samotnie, nie ma się zbyt wielu rzeczy, o których można pogadać, a tym bardziej z kim. Jest dość spora szansa, że przez te lata para wymieniła między sobą więcej słów, niż każdy z nich wymienił z kimkolwiek innym. Niezorientowany obserwator mógłby nawet stwierdzić, że są przyjaciółmi.
– No dalej, wyrzuć to z siebie – rzuciła Nikt pomiędzy kęsami ciasta. – Na co jeszcze czekasz?
– Że co?
– Twoja stopa. Ciągle nią tupiesz. Odliczasz coś?
– To znaczy… to twoja impreza urodzinowa. Myślałem, że fajnie będzie zaprosić paru znajomych.
– Och, jakie to urocze – Przewróciła oczami Nikt. Pożarła drugą połowę kawałka. Jej ręce były obślizgłe, jakby w ogóle już do niej nie należały. Może to wina nie tylko tej roztopionej, cukrowej papki. Minęły lata, odkąd ostatni raz czuła się obco w ciele tego nosiciela. Nagle jej ramiona, a po chwili całe ciało, wydały jej się ohydne. Nikt poszła do łazienki umyć ręce.
– Nie męczy cię to? – zapytała Nikt, uciekając myślami od swojego ciała. – Tylko gra w kotka i myszkę od dekad potrafi cię zadowolić.
– Oboje wiemy, że nie robię tego z przyjemności.
– Cóż, jedno z nas musi zadbać o rozrywkę – Nikt posłała mu cwany uśmieszek. Mężczyzna przechylił głowę na bok i odstawił piwo. Oczekiwał jakiejś próby ucieczki czy przynajmniej wyjęcia pistoletu. Uśmiech Nikogo jedynie się rozszerzał, kiedy Mężczyzna w białym garniturze wyciągał poduszki z ich poszewek.
– Czegoś szukasz? – zapytała.
– Myślisz, że jesteś taka bystra.
– Wydaje mi się, że to ty mi powiedziałeś, że to moja jedyna prawdziwa cecha osobowości.
– Miałem na myśli twoje zadufanie – odgryzł się Mężczyzna.
– A więc przyjmuję to jako komplement.
Mężczyzna w białym garniturze nie widział w pokoju żadnych oznak teczki czy walizki, czy nawet ubrań na zmianę. Sprawdził szuflady biurka, jednak również były puste. Brakowało mu czegoś. Każde włókno w jego istnieniu wręcz o tym krzyczało. Zastawił przez te lata tyle pułapek na Nikogo. Kościół za Berlinem, stacja paliw niedaleko Glasgow, osiedle barakowozów w Montanie, długo by wymieniać. Jednak w najlepszym razie udawało mu się jedynie ją spowolnić. Może po prostu zrobiła się nieostrożna. Albo zmęczona. Robili to już od lat. Jedno z nich musiało w pewnym momencie popełnić błąd.
Nikt zarechotała.
– Jeszcze raz i cię odstrzelę – warknął Mężczyzna w białym garniturze. W jego głosie wyraźnie było słychać napięcie.
– Ale to wbrew zasadom – poprawiła go Nikt.
– Nie gram według twoich zasad.
– Więc jeśli według nich nie grasz, to co tu ciągle robisz?
– Że co?
– W sensie, mógłbyś robić coś więcej. Mógłbyś na przykład… być kimś.
– Zabawna nie jesteś – zadrwił Mężczyzna, po czym otworzył szafę pokoju hotelowego.
– Mówię poważnie! Znajdź sobie pracę. Zajmij się jakimś hobby. Jeżeli nie jesteś ograniczany przez te zasady, no to zacznij wreszcie żyć.
– Ze wszystkich możliwych osób akurat ty się nie odzywaj na ten temat. Nie trzymam się ich, ale to przez twoje głupie zasady w ogóle się tu znalazłem.
Mężczyzna przestał przeglądać wieszaki w szafie. Potrzebował wyrzucić to z siebie. Czy to naprawdę był blef? Czy naprawdę dał się złapać na kolejny blef? Nikt wyszła z łazienki i wytarła ręce o rozrzuconą po podłodze pościel.
– Może znajdziesz to, czego szukasz, gdzieś indziej – odpowiedziała. – Jako ktoś inny.
– Uważasz, że chcę tu być? – wymamrotał, gdy jego dłonie złożyły się w pięści. – Chciałem zrobić tak wiele rzeczy. Być tak wieloma osobami. To twoja wina, bo zabrałaś mi to.
– To tylko część mojej pracy. Nic osobistego.
– Nic dla ciebie nigdy nie jest osobiste. Dla ciebie nie ma nikogo! Tylko bezimienne twarze, które stoją na drodze czegokolwiek, co odpierdalasz – Mężczyzna wyzerował resztę piwa. – Kurwa… Właśnie dlatego nienawidzę cię spowalniać.
Nikt poklepała Mężczyznę po plecach. Tylko tyle była w stanie mu zapewnić. Zawsze nienawidziła zostawiać go w ten sposób, szczególnie kiedy wiedziała, że nie zobaczy go przez dłuższy czas. Gniew i frustracja Mężczyzny były jak najbardziej uzasadnione, ale Nikt nigdy nie żywiła do niego urazy.
– Powinieneś już zmykać – powiedziała.
– Pierdolenie.
– Nie zostało ci za dużo czasu. Natomiast doceniam, że się zjawiłeś. Miło jest zobaczyć znajomą twarz w urodziny.
– Nigdzie nie idę. Moi ludzie otoczyli już to miejsce. Nie wyrwiesz się tym razem.
– Jesteś pewny? Wiem, że powiedziałam, że gliniarze są wolni, ale… jest ktoś jeszcze, kto jest znacznie, znacznie szybszy.
BUM, BUM, BUM
Mężczyzna spojrzał na drzwi, po czym poleciał do okna. Nikt usłyszała tylko pęknięcie szkła, ale kiedy odwróciła się w stronę dziury, gdzie wcześniej znajdowało się okno, nie było tam żadnego białego garnituru.
BAM
Żołnierz ubrany w czarny pancerz wyważył kopniakiem drzwi. Trzy laserowe wskaźniki były skierowane na Nikogo. Zobaczyła tylko litery "SCP" na rękawie żołnierza.
– Chyba pobiegł tamtędy – Nikt wskazała na wybite okno.
– Dobrze wiesz, kim jesteśmy. Pójdziesz z nami.
Nikt nie potrafiła ukryć swojego uśmiechu, kiedy wyciągnęła ręce do skołowanych agentów MFO.
– Proszę, weźcie mnie ze sobą.




