Przede wszystkim: jesteś tak w 80% drogi do odpowiedniej charakteryzacji postaci, ale czegoś im jeszcze brakuje, żeby czytelnik mógł się w pełni wczuć w historię i mieć oparcie pod zawieszenie niewiary. Problem jest oczywiście najbardziej widoczny u Wareckiego, ale też u postaci pobocznych. Ta historia powinna być głównie o nim i jego psychice, a miejscami jest zepchnięty na drugi plan, jego rozluźnienie moralne jest opisane w kilku suchych zdaniach i tyle. Spróbuj się bardziej skupić na tym, co się z nim dzieje, dlaczego to się z nim stało i w jaki sposób to nastąpiło. Daj mu jakąś konkretniejszą osobowość, zamiast sprowadzać go do absolutnego minimum wymaganego przez wymyślone przez ciebie ramy fabularne. Daj czytelnikowi się naprawdę wczuć w jego problemy, postaraj się go przekonać, że Warecki ma rację (nawet jeśli oczywiste jest, że nie ma — ale w jego własnej głowie przecież robi dobrze!); nie bój się rozpisać dłużej. Nie masz limitu słów, to nie rozprawka. Pozwól swojej prozie popłynąć, nie spiesz się z fabułą; pamiętaj, że to już etap pisania faktycznego tekstu, a nie streszczanie idei tak zwanej "gumowej kaczuszce". Nie zapomnij też o reszcie postaci, daj im jakieś dodatkowe cechy charakterystyczne, idiosynkrazje, poglądy, zainteresowania, nawyki. Nie każdy musi mieć wszystkie z tych rzeczy, ale warto mieć to w głowie podczas pisania.
W temacie pisania postaci, dialogi nie są złe, ale miejscami brzmią trochę nienaturalnie i stereotypowo, zwłaszcza kiedy próbujesz przedstawić postać przeżywającą silne emocje albo będącą niestabilną psychicznie. Wydaje mi się, że to naprawi się samo, jeżeli zastosujesz uwagi z poprzedniego akapitu, bo zamiast pisać wypowiedź, która padłaby z ust "doktora Fundacji, który myśli, że został wybrańcem anomalii", automatycznie będziesz pisać już wypowiedź, która padłaby konkretnie z ust doktora Wareckiego. Wszystko sprowadza się do tego, że autor musi dobrze znać swoje postacie.
Mam też lekki problem z potraktowaniem Wareckiego przez przełożonych — dlaczego mu nie wierzą? Czemu zbywają jego porównania do Mickiewicza? Przecież one in-universe też byłyby oczywiste. Pozostawiając to bez wyjaśnienia w takiej formie, w jakiej teraz jest, to będzie brzmiało albo jakby ktoś wyżej miał jakieś tajne plany względem anomalii/Wareckiego, przez które musi go odsunąć od tej roboty (ale o takich planach nigdy się nie dowiadujemy), albo jakby Fundacja (zajmująca się anomaliami) nie wierzyła w prawdziwość anomalii. Co jest, no cóż, trochę głupawe. Ponadto, choć wspomniane jest oddziaływanie świtezianki na umysł, nie jest ono wystarczająco skonkretyzowane, żeby uzasadnić "szaleństwo" Wareckiego, szczególnie że przy pierwszej styczności był niewinny. Musisz tutaj coś dodać, bo ten wątek niestety ma wielką, ziejącą dziurę.
Masz też pewne usterki, jeśli chodzi o świat przedstawiony: na początku piszesz o milicji i KGB, ale potem wszystko dzieje się w 2015 (KGB było służbą ZSRR i przestało istnieć w 1991). W momencie umieszczenia akcji we współczesnej Białorusi musisz zaadresować następujący problem: Skoro dopiero w 2015 roku Fundacja odkryła działanie głównej manifestacji anomalii, to co działo się z nią wcześniej?
- Czy leżała odłogiem i co jakiś czas po prostu ktoś w niej umierał? Mogło tak być, to nie sprawia zbyt wielkich zakłóceń normalności, zwłaszcza że anomalia występuje we wrześniu, a jej "legendarny" charakter sprawiałby, że mało kto uwierzyłby w prawdziwość relacji świadków.
- Czy była zabezpieczona przez ZSRR lub rząd współczesnej Białorusi? Po co, skoro jest to stacjonarna anomalia niskiego ryzyka, a w pracy jest wyjaśnione, że więźniów politycznych nie wciąga? Jak w takim razie doszło do przejęcia jej przez Fundację? Jak wyglądają stosunki Fundacji z rządem państwa autorytarnego/totalitarnego? (Co do ostatniego pytania — już trochę masz o ich współpracy, ale rozwinąłbym to odrobinę, bo to nie jest współcześnie najpopularniejsza wizja Fundacji, więc masz okazję się dodatkowo wyróżnić na tle innych prac).
Ogólnie ta Białoruś występuje w tej historii trochę tylko z nazwy, bo wszystkie postacie mają polskie imiona i nazwiska. Gdyby to się działo w Polsce, to nic by to nie zmieniło (no poza tym, że Świteź to prawdziwe jezioro i leży akurat tam). Osadź tę fabułę trochę bardziej w rzeczywistości — to może też pomóc ci dopracować charakteryzację postaci.
W pracy występuje też trochę błędów interpunkcyjnych i błędów formatowania, ale to będzie do ogarnięcia na koniec, na razie nie ma co się tego czepiać — po prostu zwróć na ten szczegół uwagę przed oddaniem kolejnej wersji do krytyki.