
PRZEGLĄD OPERACJI LLEWYN DARK
Przegląd
W dniu 19 lipca 1981 roku, pierwszy wewnętrzny satelita Centrali Komunikacyjnej Geisów firmy Prometheus Astrotechnologies, PSAT Setanta, przestał działać z powodu nieoczekiwanej usterki w jego demonicznych obwodach. Satelita działał przez ponad 9 lat w momencie wystąpienia incydentu i szacowano, że będzie działał przez co najmniej kolejne 10 lat bez dalszych zakłóceń.
Po zderzeniu z meteoroidem, obwody demoniczne wykorzystywane przez satelitę zostały poważnie uszkodzone, co spowodowało uwolnienie kilku demonów i wynikającą z tego awarię Setanta.
Podczas gdy wstępny zespół naprawczy został szybko wysłany, kilku członków grupy zostało opętanych przez uwolnione demony, które następnie doprowadziły do dodatkowych uszkodzeń, uwalniając duże ilości energii taumaturgicznej, skutecznie czyniąc uszkodzenia satelity niemożliwe do naprawy.
Operacja LLEWYN DARK to seria działań podjętych w następstwie tych wydarzeń w celu zabezpieczenia skutków awarii Setanta oraz próby utrzymania bezpieczeństwa geisów utrzymywanych przez paratechnologiczne komponenty satelity.
PRZEGLĄD GEISÓW
Czym są Geisy?
Geis (irl., wymowa /ˈɡɛʃ/) to ogólny termin określający zestaw czynności, które po pomyślnym wykonaniu sprawiają, że jednostka podlegająca działaniu geisa nie będzie w stanie lub będzie znacznie mniej zdolna do umyślnego nieprzestrzegania nałożonych na nie ograniczeń. Podczas gdy w irlandzkiej tradycji opisywane były one jedynie jako pewne tabu, nowoczesne formy geisów, dzięki postępowi w inżynierii memetycznej i fizyce kwantowej, pozwalają na całkowite podporządkowanie jednostki pewnym nałożonym ograniczeniom.
Geis składa się zazwyczaj z trzech części — umowy, nośnika memetycznego i pola prawdopodobieństwa. Umowa określa warunki geisa, podczas gdy czynnik memetyczny jest używany do nałożenia pola prawdopodobieństwa i związania podmiotu z geisem, gdy umowa zostanie podpisana lub w inny sposób zaakceptowana przez podmiot. Pole prawdopodobieństwa skutecznie zniekształca stan świadomości podmiotu w taki sposób, że będzie mu trudno wykonywać działania, które naruszałyby ograniczenia geisa.
Ograniczenia te mogą zostać usunięte poprzez wyeliminowanie nośnika memetycznego z umysłu podmiotu, co może nastąpić poprzez samą umowę (zwykle po spełnieniu ustalonego warunku) lub poprzez załamanie pola prawdopodobieństwa na skutek nieumyślnego naruszenia warunków umowy (zobacz sekcję dotyczącą Zespołu Cuchulainna poniżej).
Historia Geistechnologii
Memetyka i Geisy
W latach rozkwitu badań nad paratechnologią, powszechną praktyką było badanie ludowego folkloru i legend pod kątem ich podłoża w rzeczywistości, co zaowocowało odkryciem demonów, petryfikacji i technik skinwalkingu. W związku z tym, irlandzki zespół Langford Memetics zaczął badać zjawisko geisów i sposób tworzenia takich wiążących umów — jeśli nie odkrywając podstawy mitu, to choćby znajdując sposób na jego replikację.
W Irlandii przeprowadzono kilka badań nad zjawiskiem geisów, z których najbardziej znaczącym i owocnym była ekspedycja Gyffe z 1929 roku. Na podstawie materiałów wiążących pozyskanych przez ekspedycję, Robert Langford pomyślnie zdołał dokonać inżynierii wstecznej czynnika memetycznego w nich użytych, a rok później opublikował swój przełomowy artykuł "Geistechnologia — Memetyczne Wiązania Geisów".
Tworzenie wiązań
W 1932 roku Ava Berryman z powodzeniem uogólniła odkrycia Langforda, aby uwzględnić szerszy zestaw środków memetycznych i wykorzystała wcześniej opracowaną przez siebie metodę komponowania memetycznego Berryman do opracowania metody tworzenia niestandardowych czynników wiążących geis. Zdając sobie sprawę z potencjalnego zastosowania i możliwości komercyjnych tworzenia takich czynników memetycznych, Berryman opatentowała zestaw narzędzi do szkicowania krzywych, które można wykorzystać do stworzenia ogólnego czynnika wiążącego. Te zestawy do szkicowania krzywych Beziera-Berryman znajdują się nadal w obiegu lub w rękach starych wyjadaczy branży memetycznej i kolekcjonerów na całym świecie.
Jednakże wraz z wprowadzeniem ustawy o wojnie okultystycznej z 1939 roku przez rząd Wielkiej Brytanii i rozpoczęcie Siódmej Wojny Okultystycznej, zarówno Langford jak i Berryman otrzymali polecenie opracowania geisów, które mogłyby związać ludzki umysł z abstrakcyjnymi konceptami i pojęciami. Wraz z pomyślnym opracowaniem pierwszego abstrakcyjnego środka wiążącego umysł w 1940 roku, brytyjskie dokumenty rekrutacyjne od tego roku zaczęły zawierać ten czynnik, skutecznie wiążąc zrekrutowanych agentów okultystycznych z rządem brytyjskim i zabijając wszelkich potencjalnie zdrajców w ich szeregach.
Wykorzystywanie tych czynników Berryman-Langforda w umowach zatrudnienia stało się powszechną praktyką po zakończeniu Siódmej Wojny Okultystycznej i odtajnieniu ich badań. Agencje zajmujące się ochroną normalności, takie jak Globalna Koalicja Okultystyczna, MI666 i Jednostka Incydentów Nadzwyczajnych, nadal używają tych czynników — Fundacja częściowo złagodziła swoje podejście w tej sprawie, ze względu na interakcję między czynnikami memetycznymi, a złożonymi geisami. Geisy są również szeroko stosowane do ukrywania użycia innych geisów w celu zachowania integralności protokołu Zasłony.
Zespół Cuchulainna
Pole prawdopodobieństwa związane z takimi czynnikami memetycznymi ogranicza typową przestrzeń fazową związaną z procesami myślowymi. Uważa się, że gdy geis zostanie złamany w sposób, który nie obejmuje usunięcia czynnika memetycznego, a tym samym pola prawdopodobieństwa, niekontrolowane "uwolnienie" przestrzeni faz poznawczych spowoduje niekontrolowaną aktywność neuronalną. Ta szybka i nieregularna aktywność neuronalna często będzie prowadzić do napadu grand mal u podmiotu, a w konsekwencji nawet całkowitego zapadnięcia się płuc i arytmii serca, ponieważ pamięć oczyszcza się z czynnika memetycznego, który zakłóca nieświadomą aktywność nerwową…
— Fragment "Zespół Cuchulainna: załamanie pola prawdopodobieństwa i jego wpływ na ludzkie zdrowie", Iyer, R., Vidyasagar, R.
Wczesne zastosowanie umów geis i ogólnie technologii memetycznych przez Laboratoria Prometeusza, pozwoliły im zaobserwować pierwszy potwierdzony przypadek Zespołu Cuchulainna w 1965 roku. Do dziś Zespół Cuchulainna pozostaje jedną z najbardziej niebezpiecznych przeszkód w bezpiecznym stosowaniu umów geis.
Dolegliwość, która stała się później znana jako Zespół Cuchulainna, została początkowo odnotowana u Kierana Carsona, pracownika serwisowego Prometeusza. Koledzy zgłosili, że nie był w stanie wykonywać swojej pracy bez występowania u niego drgawek i skurczów mięśni. Dochodzenie wykazało, że został on w rzeczywistości dotknięty czynnikiem memetycznym, na który został nieumyślnie wystawiony podczas pracy dla Prometeusza. Ta infekcja memetyczna zmusiła go do nieumyślnego złamania geisa poprzez naruszenie klauzuli zawartej w jego umowie o pracę.
Stosując terapię antymemetyczną, której pionierami byli Iyer i Vidyasagar, udało się skutecznie usunąć infekcję memetyczną, a wkrótce potem także nośnik geis. W celu leczenia następstw zespołu, na Carsona nałożono kolejny geis, który zapobiegał występowaniu tych spazmów, uniemożliwiając występowanie tych przypadkowych nieprawidłowości neuronalnych.
Królewiecki Standard Geisów
Po odkryciu Zespołu Cuchulainna, w celu ułatwienia leczenia tych przypadków, przedstawiciele różnych organizacji okultystycznych, w tym Fundacji, Globalnej Koalicji Okultystycznej i Laboratoriów Prometeusza zebrali się w Królewcu, aby przedyskutować tę kwestię. Zdecydowano, że należy stworzyć międzynarodowy standard dla geisów, obejmujący nośniki memetyczne i pola prawdopodobieństwa wykorzystywane do tworzenia geisów.
Porozumienie zaowocowało powstaniem Królewieckiego Standardu Geisów, międzynarodowej specyfikacji dla geistechnologii stosowanej w różnych dziedzinach. Standard ten wyszczególnia rodzaje nośników memetycznych i pól prawdopodobieństwa dopuszczalnych do użycia, ze szczególnym uwzględnieniem umów geis. Większość organizacji zajmujących się zachowaniem normalności przyjęła ten standard w celu ułatwienia leczenia Zespołu Cuchulainna — jednak nierzadko zdarza się, że niestandardowe geisy są stosowane w regionach bez dostępu do technologii wymaganej do wytworzenia odpowiednich czynników memetycznych.
Upadek Setanta
Najbardziej miażdżącym ciosem dla geistechnologii i powodem jej rzadkiego stosowania w dzisiejszych czasach był incydent związany z satelitą Setanta. W 1968 roku przedstawiono wstępną propozycję systemu wspomagania medycznego opartego na geisy, obejmującego centralnego satelitę zarządzającego tworzeniem i aktualizowaniem tych geisów. Oczekiwano, że system ten zwiększy przeżywalność schorzeń, takich jak udary, zapewniając szybką reakcję, a także wydłuży oczekiwaną długość życia pacjentów z wyniszczającymi chorobami.
Setanta został wystrzelony 5 maja 1972 roku i pomyślnie zarządzał tym systemem przez 9 lat. 19 lipca meteoroid zderzył się z satelitą Setanta; duża prędkość obiektu spowodowała uszkodzenie układu komunikacji radiowej satelity i zakłócenie demonicznej technologii wykorzystywanej w niej.
Uszkodzenie i zniszczenie tych demonicznych komponentów spowodowało, że co najmniej trzydzieści demonów zostało uwolnionych do pozostałych systemów elektrycznych, co dodatkowo uszkodziło satelitę i utrudniło operacje naprawcze z powodu nieumyślnego opętania przez demony większości wysłanej ekipy naprawczej. Podejmując ostatnią próbę odzyskania Setanta, Prometeusz przekazał opiekę nad satelitą Fundacji, która we współpracy z Inicjatywą Horyzontu i specjalistami z Prometeusza zdołali pozbyć się większości demonów, choć nie udało im się naprawić komponentów satelity. Satelita nadal znajduje się pod opieką Fundacji jako SCP-████.
W wyniku awarii satelity Setanta, ponad 790 pacjentów korzystających z usług świadczonych przez satelitę nabawiło się Zespołu Cuchulainna z powodu zniekształconej natury geisów obsługiwanych przez satelitę. Ta katastrofalna wpadka wizerunkowa dla Prometheus Astrotechnologies oznaczała, że kilka innych projektów zostało porzuconych z powodu podobnych obaw.
RAPORTY OPERACJI LAPLACIAN MIDNIGHT
05.07.1982

Od: Doradca ds. Wywiadu, MFO Mu-0 "Maxwell's Demons"
Do: Dyrektor ds. Operacji, Dowództwo O5
Temat: Dokumentacja Prometeusza dotycząca Operacji LAPLACIAN MIDNIGHT
RAPORT SERWISOWY 1198.301.092
Data: 05.07.1982
Zaangażowany Personel Techniczny:
- William Dunbar
- Hayley Greene
- Draško Kumiega
- Specjalista Fundacji, Richard Kowalski
- Specjalista Fundacji, Arjun Jagannath
Lokalizacja: PSAT Setanta
Wymagane Naprawy: Zastąpienie nieprawidłowo działających obwodów demonicznych i matrycy fal lambda, wypędzenie demonicznych bytów.
Przydzielony Sprzęt: Oprócz narzędzi wymaganych do naprawy obwodów demonicznych i matrycy fal lambda, zespół konserwacyjny otrzymał następujące środki do samoobrony przed ewentualnymi uwolnionymi demonami:
1. EIDolon (Electrodemonic Interference Device; Elektrodemoniczne Urządzenie Zakłócające) — EIDolon został zaprojektowany w celu zaburzenia manifestacji demonów poprzez zakłócanie interakcji cząstek demonicznych z fotonami, uniemożliwiając demonom w obszarze działania manipulowanie siłami elektromagnetycznymi;
2. Kombinezon Gell-Manna Wzmacniany Haftem Metalu Delta (jeden na osobę) — Początkowo wyprodukowany dla grupy zadaniowej EXORCIST, kombinezon Gell-Manna zawiera kilka pieczęci ochronnych pochodzących z wedyjskiej symboliki okultystycznej, wyhaftowanych na kombinezonie za pomocą nici metalu delta. Tworzy to wzór ochronny na całym ciele bez potrzeby implantacji podskórnej;
3. Urządzenie Operacyjne Geis Ortiza-Hannigana — Do użycia w ostateczności, jeśli któryś z członków zespołu zostanie opętany przez demona. Zastosowanie geisu za pomocą opatentowanych mikromemetycznych czynników wyświetlanych przez soczewkę urządzenia powinno wystarczyć, aby przynajmniej unieruchomić opętanego członka, żeby uniemożliwić demonowi podjęcie żadnych działań.
Rezultat Operacji: Nie udało się przywrócić funkcjonalności satelity, ale zapobiegnięto jej dalszej awarii. Pozostałości demonicznych manifestacji zostały wyeliminowane, co umożliwiło przeprowadzenie drugiej operacji serwisowej w celu ponownego uruchomienia satelity.
Raport Operacji: Zobacz załączony plik poniżej.
Po bliższym przyjrzeniu się problemowi stało się jasne, że najbardziej odpowiednim sposobem działania było wpierw wyeliminowanie możliwego zagrożenia demonicznego przed rozpoczęciem faktycznych prac naprawczych. Po udanym dokowaniu Connachta do Setanta, Greene rozmieściła EIDolon, aby upewnić się, że demony nie będą próbowały zakłócać obwodów Connachta.
Ze względu na dużą ilość uwolnionych demonów, zasilanie EIDolona zaczęło się kończyć w ciągu kilku minut. Jagannath, specjalista ds. demonów z Fundacji, zasugerował stworzenie trwalszego mechanizmu zabezpieczającego w porcie dokującym tak, aby EIDolon mógł działać przez czas trwania prac konserwacyjnych. Po zabraniu swojego polowego zestawu zasilającego, pomyślnie zbudował osłonę typu IV, zapobiegając demonicznym wpływom na Connachta.
Dunbar i Kumiega opuścili wtedy Connachta i pole ochronne EIDolona, aby przetestować działanie kombinezonów Gell-Manna — osłony wytrzymały pomimo ciągłych ataków. Greene podążyła za nimi z EIDolonem, teraz wyłączonym w celu oszczędzania energii. Jagannath podobnie ruszył za Dunbarem i Kumiegą, podczas gdy Kowalski został z tyłu, aby monitorować stan osłon.
Kumiega jako pierwszy natknął się na zwłoki Nielsena (członka wcześniej wysłanej ekipy serwisowej) i początkowo myślał, że nadal żyje — jednak ze względu na względną niezdolność demona do kontrolowania funkcji motorycznych zwłok, jego ruchy były na tyle nienaturalne, że Kumiega zdołał szybko zauważyć jego opętanie. Po unieruchomieniu zwłok za pomocą zaimprowizowanego zestawu kajdanek, Kumiega skierował się do macierzy lambda i rozpoczął prace naprawcze.
Później okazało się, że usterka w antydemonicznej obudowie części zamiennych doprowadziła do udanego opętania podzespołów przez demony. Gdy tylko matryca fal lambda znalazła się poza obszarem działania EIDolona, natychmiast uległa awarii i przeciążeniu, uwalniając ostatni impuls fal lambda o dużej mocy przed zniszczeniem matrycy. Po tym, jak Kumiega zdał sobie sprawę, że reszta komponentów będzie podobnie uszkodzona, porzucił prace naprawcze i poinstruował załogę, aby rozpoczęła naprawę demonicznych obwodów satelity.
Dalsze prace zostały wstrzymane z powodu awarii kombinezonu Gell-Manna Dunbara ze względu na wyjątkowo wysoką obecność demonów w okolicy. Greene poinstruowała Kumiegę, aby EIDolon nie był podłączony do baterii, ale do pokładowych generatorów termoelektrycznych. Modyfikacja została pomyślnie przeprowadzona, a Jagannath usiłował przeprowadzić egzorcyzm polowy na Dunbarze, podczas gdy Greene rozpoczęła kilka rytuałów wypędzania, aby rozproszyć pozostałe.
Rytuały Greene powiodły się, choć egzorcyzm Jagannatha został przerwany przez otwarcie mikroskopijnej dziurki tartarejskiej. Spowodowało to samozapłon kilku paneli i zastąpienie około 20% tlenu na pokładzie dwutlenkiem siarki. Aby zapobiec dalszym zjawiskom, Kumiega i Greene razem podjęli próbę zniszczenia demonicznego obwodu podtrzymującego otwór.
W końcu Kumiega i Greene wrócili do Connachta z unieruchomionym Dunbarem, po czym wprowadzili statek do doku i rozpoczęli procedurę powrotną.
Koszt Serwisowania: Szacowany na około 20 milionów dolarów, w tym koszt egzorcyzmów po wylądowaniu.
Szczegóły Płatności: Fundacja pokryła 3 miliony dolarów tego kosztu, przy czym większość jej wkładu została umorzona ze względu na zapewnienie personelu do prac serwisowych. Część kosztów poniesionych przez Inicjatywę Horyzontu nie została jeszcze uregulowana.
Podpisano: Scott Lanning, Dyrektor Generalny Prometheus Astrotechnologies




