SCP-PL-409

ocena: +7+–x

Identyfikator podmiotu: SCP-PL-409

Klasa podmiotu: Zakończony

Specjalne Czynności Przechowawcze: SCP-PL-409 uległo zakończeniu. Ze względu na brak anomalnych efektów wywieranych na teraźniejszość, Fundacja nie ma potrzeby rekonstruować wydarzenia z odmiennymi skutkami w celu zachowania normalności. Obecne badania mają na celu zbieranie, analizowanie i archiwizowanie informacji na jego temat.

Opis: SCP-PL-409 to wydarzenie mające miejsce na przełomie 1904 i 1905 roku we wsi wówczas nazywanej Kaisertreu, którego fakt istnienia został potwierdzony podczas analizy materiałów Archiwum Państwowego w Poznaniu w 1995 roku. Zgodnie z relacjami naocznych świadków, ████████, lokalny chłop, miał stoczyć walkę z bytem, zidentyfikowanym w bazie danych Fundacji jako SCP-████. Ze względu na nietypowy rezultat konfrontacji, wydarzenie to zostało zaklasyfikowane jako SCP-PL-409.

Dodatek: Relacje świadków w sprawie SCP-PL-409, zebrane w latach 30. XX wieku, przez osobę podpisującą się inicjałami TW.

Elżbieta G.

[████████] bardzo długo starał się o miejsce dla siebie na tym Bożym świecie. Myślałam, że w tym czasie, gdy Chrystus przychodzi do nas, nareszcie los się do niego uśmiechnął. Długa robota na polu, nie jedne lato i zima, nareszcie przyniosła owoce. [████████] spotkał się ze szkopem zza przykopu i omówili warunki umowy. Gdy tylko kieszenie tej paskudy stały się pełne, nasz wąsaty przyjaciel opuścił karczmę z uśmiechem.

Józef ████████1

21 grudnia
Od kiedy ojciec kupił tą część pola nie mieliśmy okazji dopatrzeć się żadnych intruzów na jego terenie. Tego dnia to się zmieniło, gdy wyglądając z chlewa robiącego nam za namiastkę domu dopatrzyłem się pewnego mężczyzny. Słońce już chyliło się ku zachodowi i ostatnie pasma pomarańczowego światła przenikały przez pobliski las, przecinając ziemię w postaci równoległych pasów. W takiej sytuacji go zobaczyłem. Stał, w taki sposób, że za jego plecami jeden ze świetlistych pasów idealnie odbijał się w świeżo zrzuconym śniegu. Nie potrafiłem się dopatrzeć żadnych szczegółów, nim ten zniknął. Powiedziałem o tym matce, ale powiedziała, że od oparów z naszego przybytku musiało zakręcić mi się w głowie.

24 grudnia
Po powrocie z kościoła byłem prawie pewien, że widzę coś ponownie. Po tylu latach zastanawiam się, czy może to myśl o tajemniczym jegomościu zamieszkała w mojej głowie i płatała figle, czy może faktycznie odwiedził mnie po raz kolejny. Może chciał zasiąść z nami przy jednym stole? Chciałbym mu powiedzieć, że nie jesteśmy mu w stanie tego zapewnić.

27 grudnia
Obudziłem się w nocy na dźwięk skrzypiącej framugi. Najpierw myślałem, że sowa przyleciała, by poszukać myszy, dziś już pamiętam, że od zewnątrz nie mieliśmy parapetu. To, co wziąłem na początku za pióra było włosiem. Poprawnie rozpoznałem oczy, ale blask odbijającego się pierza okazał się ustami. Pełnymi pierza ustami.
Następnego dnia dostałem lanie. Nauczyłem się by nie budzić ich już w nocy, no chyba, że nasz chlew stanie w płomieniach.

29 grudnia
Obudził mnie ruch ojca. Ten usiadł tamtej nocy gwałtownie i patrzył do góry. Przez dwa ostatnie dni od mojej opowieści o tajemniczym ptaku, który ptakiem nie był coś nie opuszczało go nawet na moment. Wydawał się czujniejszy niż zwykle, a jego instynkty go nie oszukiwały. Nasz dach skrzypiał. Rytmiczne stękanie desek roznosiło się, przesuwając się, zmieniając położenie nad łożem moim i Franciszka. Zapytałem wtedy, czy to wiatr. Mój ojciec zrobił znak krzyża i położył się spać.

31 grudnia
Tego dnia nie mogłem jeść. Normalnie zapach naszego przytułku drażnił moje nozdrza niemiłosiernie, ale tego zapachu żadne próby matki nie mogły powstrzymać. Zapytałem ojca, czy może szczurowi się zdechło w ścianach.
"Jakich ścianach, synu? To jest deska, łupniesz raz, może dwa i przejdziesz na drugą stronę."
Chciałem kiedyś łupnąć w ścianę tak, żeby zrobić nowe okno, przez które mógłbym patrzeć dalej na las. Zwłaszcza na wiosnę. Zapach świerków bardzo mi się podobał. Po ojcu nie mógłbym się spodziewać takiego wybryku. Zawsze spokojny, nie w złym sensie, ale zgoła tchórzliwy. Nigdy nie myślałbym o nim jako o kimś, kto mógłby zwinąć dłoń w pięść. Był moim ideałem.

1 stycznia
To wszystko wydarzyło się bardzo szybko.
Drzwi od chlewu uchyliły się skrzypiąco i mój "daleki" znajomy zawitał w naszych progach. W ręku miał duży worek, którym prawie ciągnął po posadzce. Spojrzał w kierunku gdzie była nasza matka i ruszył do jej legowiska powolnym krokiem. W promieniach księżyca padających przez okno odbijał się kształt ręki tego stworzenia, chudej, jakby skóra zwisała na kościstej pokrace, trochę jak palto. Widząc całą scenę wciągnąłem oddech, a zza drzwi błyskawicznie mignął kształt, który miał oddech naszego gościa z tego siedliska wykurzyć.
Mój ojciec stał z rękoma zaciśniętymi oburącz na zardzewiałym haku, który wykorzystywaliśmy do zaczepiania pługu do bydła. Ten zanurzał się teraz wychudzonym torsie kreatury, która wykręciła szyję, ku memu obrzydzeniu. Pod światło jej rysy widoczne były jeszcze wyraźniej: Ogromne ciemne plamy zamiast oczy, zmarszczki tak głębokie, że przywodziły na myśl skórę po za długim pobycie w wodzie i to, co było lub nie ptakiem, którego widziałem kilka dni temu, to jest paskudna szczecina, rosnąca tu i ówdzie na jego twarzy. Przyjaciel uśmiechał się szeroko, jak na znane mi standardy, jego zębów było ze cztery tuziny.
Stan osłupienia naszej dwójki, może trójki, trwał zaledwie moment, gdy nasz gość wyciągnął ręce, jakby się rozciągał. Najwyraźniej taki miał cel. Odgłosy strzelających stawów zabrzmiały, gdy ten rozsunął się nad ojcem jak akordeon, tworząc most nad jego osobą. Bestia wykręciła głowę do tyłu i krzyknęła. Jej grdyka drgała, ale żaden głos nie wydostał się. Pociągnięcie za hak nic nie dało - tylko odrobinę ciemnego, gęstego płynu skapnęło na kapotę i beret ojca. Zachłysnął się wydzieliną, a akordeon zwinął się, posyłając ojczulka prosto w okno. Te urwało się z framugi, ale zawisło, delikatnie pukając o ścianę. Zastanawiałem się, dlaczego moja rodzina się nie budzi, lecz moją głowę zapełniały dwie kwestie: Słyszałem stęknięcia ojca i patrzyłem w ciemne ślepia mroku.
Sparaliżowany strachem patrzyłem jak to coś na kształt truchła wyciągnęło dłoń do swojego worka i zaczęło go otwierać. Zawiało z niego chłodem, mimo, że w naszym chlewie cieplej niż na dworze było niewiele. Wkrótce wychudła dłoń zagoniła mnie w stronę sakwy. Zacząłem się mimowolnie przesuwać, widząc wydłużone palce. Na jednym z nich skóra i mięso były wyłącznie złudzeniem.
Do pasa w górę byłem już w worze. Miałem wrażenie, że widziałem lodowy tunel prowadzący do większej komnaty, której posadzka była pokryta innymi dziurami. To wszystko wydawało się tylko paskudnym koszmarem, ale jednego byłem pewien: Słyszałem chlipanie. Dołączyłem więc do żałobnego chóru lodowych dołów, szykując się do ostatniej modlitwy.
Moje ciało przez ułamek sekundy wyślizgiwało się do komnaty, gdy moją kostkę chwyciło coś ciepłego. Wylądowałem ponownie w blasku księżyca. Ojciec siedział obok mnie, a część jego odzieży była obtarta lodem. Wyciągnął mnie. Jego oczy spowijała biel, gdy patrzył do góry, na dzieło swojego życia.
Nasz znajomy stał przed nami, oparty o kij, którym ojciec odgradzał swoją część działki od pracodawcy. Wtedy zrozumiałem, że znajdujemy się spory odcinek drogi od chlewu, w którym już paliła się lampa. Nie rozumiejąc zbyt wiele przypatrzyłem się istocie.
Ręce jakby dorobiły się nowych łokci, a nogi kolan. Te wisiały na kiju, oplatając się jak babie lato na gałązce. Wszędzie skapywała ta dziwna ciemna maź. Głowa nie przypominała już ptaka, opuchlizna skrywała wszystkie możliwe otwory poza ustami, a w miejscu, gdzie kiedyś znajdował się nos mój ojciec wbił hak jak w korek od smakowitego wina. Stęknąłem, a po chwili znalazłem się w objęciach mężczyzny, który zapewnił mi jutro.
"Wszystko dobrze synu, już wszystko dobrze…", szeptał, łapiąc oddech. Pachniał potem, jego głos łamał się, gdy przełykał łapczywie ślinę. Trochę w tej całej paplaninie ściekło mi na twarz, której ojciec nie chciał odwracać od siebie, jakby za chwilę miał jej już nie zobaczyć. Smakowała jak żelazo.
"Papa", już szeptałem, gdy usłyszałem:
"Tato", ze łzami, ciągnąc nas do domu, powiedział, "Mówi się Tato".

Andrzej P., Departament Parahistorii2

Każda historia ma swój początek. Nie powinno więc dziwić nikogo, że sława Michała ████████, prawdziwa opowieść, która była przekazywana przez lata i inspirowała polskich patriotów do działania, znajdowała korzenie w miłości do ducha narodu i opozycji wobec administracji pruskiej. Przy takim świadectwie zostają i będą zostawać historycy po drugiej stronie Zasłony. Dokumentacja jaką uzyskaliśmy, którą przeanalizowaliśmy, skonsultowaliśmy z lokalnymi źródłami pisanymi i mówionymi, stwarza narrację, która sprowadza ciarki na naszą skórę. Nie odejmując niczego ████████, jego oporowi i stanowczości, zadajemy sobie dziś pytanie: Co było prawdziwym katalizatorem relokacji wozu cyrkowego?

Departament Parapsychologii zbudował hipotezę, według której po doświadczeniu przestrzennej anomalii, jaką miałby być "worek" istoty, wizja świata Michała ████████ uległa fundamentalnej zmianie, spotęgowanej przez nabytą traumę. Nie było dla niego już czegoś jak przywiązanie do konkretnego miejsca, towarzyszył mu nieustanny lęk przed niezrozumiałym. Dlatego wóz mógł ciągle być w ruchu.

W atmosferze skandalu pochowano by dziedzictwo walecznego chłopa, gdyby nie zarekwirowane przez nas materiały archiwalne Obskurakorps, okultystycznego oddziału Ahnenerbe SS. Pomimo braku możliwości odwzorowania poniższego rytuału, możemy znaleźć listę używanego na przestrzeni lat, w tym także w pierwszej dekadzie XIX wieku, "Rytuału Gluggagægira", wykorzystywanego przez zaborców do zastraszania i likwidacji utrudniających działania systemu ewenementów, jednakże wyłącznie w okresie późnego grudnia i wczesnego stycznia. To stabilizuje pośrednio pozycję ████████ na miejscu bohatera narodowego.

Pozostaje jednak pytanie: Czy ████████ ujarzmił w jakiś sposób potencjał taumaturgiczny lub ontokinetyczny, umożliwiający mu przetrwanie i unieszkodliwienie anomalii, której wszystkie przypadki bezpośredniej konfrontacji zakończyły się porażką? Większość specjalistów skłania się ku tej opcji, jednakże wszelkie badania ekshumowanego ciała chłopa nie przyniosły żadnych rezultatów. Jak nieracjonalnie to brzmi, uczonych przeraża wizja, że osiągnięcie to znajduje podstawę w długo tłumionej furii i miłości do swojego syna. Jak jednak było, obawiam się, że nigdy się nie dowiemy.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Uznanie autorstwa — na tych samych warunkach 3.0 unported